Featured Post

தமிழில் போர்னோகிராஃபி இருக்கிறதா என்ன?

இன்று டிவிட்டரில் ஸ்ரீதர் நாராயணன் என்னிடம்,  “@ mohandoss சில எல்லைகளை அநாயசமா கடந்து எழுதறீங்க. ஆனா, எதுக்கு எழுதனும்கிற நோக்கமும...

Saturday, October 15, 2016

முதலிரவு

அவள் வருவதற்குள் பார்த்து முடித்துவிடவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டே, வேகவேகமாக மின்னஞ்சல் பெட்டியை திறந்துகொண்டிருந்தான் ஷ்யாம்.  கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதாலும், இனிமேல் முடியாது என உணர்ந்ததாலும், திறந்த மடிக்கணினியை மூடும் வேலையை செய்யத் தொடங்கினான்.

கொலுசுச் சத்தம், அவள் நெருங்கிவருகிறாள் என்பதை உணர்த்த, திரும்பிப் பார்த்தான், அவர்கள் வீட்டில் கொலுசுச் சத்தம் கேட்பதில்லை. பெண் குழந்தை இல்லாத காரணமோ என்னமோ தெரியாது. அவன் அம்மா அணிந்திருக்கும் கொலுசு சத்தம் தராது. ஆனால் அதற்காக வருபவளை குற்றம் சொல்ல முடியுமா? திருமணம் முடிந்த முதல்நாள் அன்று, என்பதற்காக மட்டும் கிடையாது. ஒருவேளை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான விஷயங்களில் ஒன்றாகக் கூட கொலுசு இருக்கலாம்.

அவளைப் பற்றி என்ன தெரியும் அவன் யோசித்துப் பார்த்தான். பெயர் அலமேலு, படித்தது ஹோலிகிராஸ் கல்லூரியில் முது அறிவியல் கணிப்பொறி பயன்பாட்டியல், அவ்வளவுதான். இதற்கு முன்னர் வெகுசில சமயந்தான் அவளைப் பார்த்திருக்கிறான். ஒரு முறை நிச்சயதார்த்தத்தின் பொழுதும் பிறகு கல்யாணப் புடவை எடுக்க வந்தபொழுதும். பின்னர் இன்று கல்யாண மேடையிலும் பின்னர் திருமணம் முடிந்தபின்னர் கோவிலிலும்.

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அதிகம் பேசிக்கொள்ளவில்லை, இடையில் வந்து பரிசளித்த அவன் பக்கத்து உறவினர்களை அவளுக்கும் அவள் பக்கத்து உறவினர்களை அவனுக்கும் அறிமுகம் செய்து வைத்ததைத் தவிர. அவர்கள் வீட்டில் கேட்டுக்கொண்டதற்காக திருமணம் ஷ்யாமினுடைய சொந்த ஊரில் - திருவிளையாட்டத்தில் - நடைபெற்றது. ஆனால் ஷ்யாம் வீட்டு வழமையில், முதலிரவு அவர்கள் வீட்டில்தான் நடைபெற வேண்டுமென உறுதியாக இருந்ததால், அங்கிருந்து காரில் திருச்சிக்கு மீண்டும் பயணித்தார்கள். ஷ்யாம் தனிக் காரில் அவன் குடும்பத்துடன், அலமேலு வேறொரு காரில் அவளது குடும்பத்துடன்.

அன்றிரவு தான் வரமுடியும் என முன்பே தெரிந்தும் தீர்மானித்தும் விட்டதால் வரவேற்பு அடுத்தநாள் மாலைதான். இடையில் வீட்டிற்கு வந்து சேரும் நேரம், நல்ல நேரமாக இல்லாத காரணத்தால் நேராக மலைக்கோட்டை உச்சிப்பிள்ளையார் கோவிலுக்கு போகச்சொல்லி ஷ்யாமின் பாட்டி சொல்ல மறுமொழியில்லாமல் கார்கள் மலைக்கோட்டைக்கு நகர்ந்தன.

அதற்குப் பிறகுதான் வீட்டிற்கு வந்தது. கல்யாணத்திற்காக நினைத்த நாட்கள் விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ள அனுமதியளித்த ஷ்யாமின் அலுவலகம், ஒரேயொரு கட்டளையிட்டிருந்தது. அது மின்னஞ்சலில் அனுப்பப்படும் பிரச்சனை சார்ந்த கேள்விகளுக்கு உடனடியாக பதிலளிக்க வேண்டும்மென்பது. திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் வரை அமைதியாக இருந்த அவன் அம்மா, திருமண நாளன்று மடிக்கணினியை பிடுங்கி வைத்துக்கொண்டது தான் சோகமே. நாள் முழுக்க வந்த அஞ்சல்களைப் படிக்க வேண்டித்தான் அவன் முதலிரவு என்றுகூட பார்க்காமல் மடிக்கணினியை உபயோகித்துக் கொண்டிருந்தான்.

நினைவு தெரிந்ததிலிருந்தே அவன் உபயோகப்படுத்திய அறைதான், சினிமாவில் காண்பிப்பதைப் போன்று பெரிதும் பூத்தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்படாத அவன் உபயோகப்படுத்திய அதே பழைய கட்டில், ஒரேயொரு வித்தியாசம் ஒன்றிற்கு இரண்டாய் தலையணைகளும், சற்றே பெரிய படுக்கை விரிப்பும்.

உள்ளே வந்தவள், மிருதுவாய் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். பயணக் களைப்பு அவள் முகத்தில் தெரிந்தது; கல்யாணப்புடவைதான் அணிந்திருந்தாள்; இது அவன் அம்மாவின் வேண்டுகோளாயிருக்குமென்று நினைத்தான். அவள் முகத்தைப் பார்த்ததிலிருந்தே மணியம் செல்வத்தின் ஒர் ஓவியம் உருக்கொண்டு வந்ததைப் போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. நீண்ட கண்கள், செழுமையான புருவங்கள், அளவான நெத்தி, நீண்ட சடை, கானலை போலில்லாமல் காணும்படியான இடைகள் ஒன்றுதான் வித்தியாசம் அந்த ஓவியங்களுக்கும் இவளுக்கும் என்று நினைத்தான்.

"உங்களுக்கு வேலையிருந்தால் முடித்துவிடுங்கள். பரவாயில்லை." ஓவியம் அசைந்து பேசுவதுபோல் தான் இருந்தது. பின்னர் நினைவிற்கு வந்தவனாய், "இல்லை முடிஞ்சிருச்சு. நிக்கிறியே உட்காரு!" சொன்னவன் மடிக்கணினியை மடியில் இருந்து பிரித்து அந்தப் பக்கம் வைத்தான்.

"இல்லை கொஞ்சம் எந்திருச்சி நின்னீங்கன்னா..."

அவசரமாய், "இங்கப்பாரு இன்னிக்கின்னு மட்டுமில்லை, என்னிக்குமே நீ என் காலில் விழணும் அப்பிடின்னு அவசியம் இல்லை. எனக்கு பிடிக்காத ஒருவிஷயத்தில இதுவும் ஒன்னு. பரவாயில்லை உட்காரு."

"இல்லை அம்மா சொல்லியிருக்காங்க..."

"உங்கம்மாவா, பரவாயில்லை நாளைக்கு கேட்டாங்கன்னா விழுந்தேன்னு சொல்லு, என்கிட்ட கேட்டாங்கன்னா நானும் சொல்றேன்." சொல்லிவிட்டு அவளைப் பார்த்தான். கொஞ்சம் குழப்பமாய் இருப்பதாய்ப் பட்டது, மெதுவாக கட்டிலில் அவன் அருகில் உட்கார்ந்தவளிடம், "இன்னிக்கு உன்கிட்ட நிறைய பேசணும், பேசலாமா?" கேட்டான்.

அவனுக்கு அவள் எப்படிப்பட்ட பெண் என்று தெரியாது, அதுமட்டுமில்லாமல், பெண்களுடனான அவன் அறிமுகமும் மிகக்குறைவே, தன் அம்மாவைத்தவிர வேறு பெண்களிடம் நெருக்கமாய்ப் பழகியதில்லை. ஆரம்பத்திலிருந்தே இருபாலரும் படிக்கும் பள்ளி, கல்லூரியில் படித்தாலும் கூடப்படிக்கும் பெண்களுடன் சண்டை போட்டிருக்கிறானே ஒழிய, சாதாரணமாய் பழகியதில்லை. அந்தப் பெண்களிடம் எதிரி போன்ற ஒரு உருவகத்தையே பெரிதும் எடுத்திருக்கிறான்.

"ம்ம்ம்..." அவ்வளவுதான் பதில் வந்தது.

"எனக்கு உன்னைப்பத்தி எல்லாம் தெரியணும், உனக்கு என்னென்ன பிடிக்கும், பிடிக்காது, எதைப் பத்தியெல்லாம் தெரிஞ்சிக்க ஆசைப்படுற, என்னைப் பத்தி என்ன தெரியணும். இன்னிக்கு உன்னைப் பத்தி நானும் என்னைப் பத்தி நீயும் தெரிஞ்சிக்கணும். அதுதான் முக்கியம்."

"நான் உங்களை சில கேள்விகள் கேட்கலாமா?" கேட்டுவிட்டு  அவனையே பார்த்தாள். அந்தக் கண்களின் உள்ளே சென்று பார்க்க நினைத்தான், அந்தக் கண்கள் எதையுமே தனியாக விளக்கவில்லை.

"நிச்சயமா, கேளு!"

"உங்களுக்கு எதாவது கெட்ட பழக்கம் இருக்கா?"  இந்தக்கேள்வி ஆச்சர்யத்தை அளிக்கவில்லை. எதிர்பார்த்ததுதான், ஆனால் முதல் கேள்வியாக இருக்குமென நினைக்கவில்லை.

"புரியலை, நீ கெட்ட பழக்கம்னு எதைச் சொல்லவர்ற? சிகரெட் பிடிக்கிறது, இல்லை தண்ணியடிக்கிறதப் பத்தி கேக்கறன்னா, கிடையாது. வேற எதையாச்சும் பத்தின்னா குறிப்பா கேட்டாத்தான் சொல்ல முடியும்." சொல்லிவிட்டு சிரித்தான், ஏனென்றே தெரியாமல்.

"இல்லை நீங்க குறிப்பிட்டதைத்தான் கேட்டேன், ஏன் நீங்க அந்த தப்பையெல்லாம் பண்ணலை?"

ஆச்சர்யமான கேள்வி என்று நினைத்தான் பலர் இந்தக்கேள்வியை அவனிடம் கேட்டதில்லை, இந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவனுக்குத் தெரிந்துதான் இருந்தது,

"உண்மையைச் சொல்லவா?" தூண்டில் போட்டான்.

"அது உங்கள் விருப்பம்." சிரித்தாள். முதல்முறை இப்பொழுதுதான் விகல்பமில்லாமல் அவள் சிரிப்பதாய்ப் பட்டது. கல்யாண மண்டபத்தில் பரிசுப்பொருள்கள் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த பொழுது இருந்த அவளுடைய சிரிப்பில் இருந்து தற்போதைய சிரிப்பு வித்தியாசமாய் இருந்தது. அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு செயற்கைத்தன்மையிருந்தது.

"சரி சொல்றேன், உண்மையா இல்லையான்னு நீதான் முடிவு பண்ணணும். எங்கப்பா தண்ணியடிப்பாரு, சொல்லப்போனா தினமும் அதனால வந்தப் பிரச்சனைகளை நேரில் இருந்து பார்த்தவன்ங்கிறதால தண்ணியடிக்க முடியலை. சிகரெட் பத்தி கேட்டீன்னா, என் மாமா சிகரெட் குடிப்பான் அவன் அதை நிறுத்த முடியாம தவிக்கிறதை நேரில் பார்த்திருக்கேன். இதெல்லாம் ஆரம்பத்தில் நான் தவறு செய்யாம இருந்ததுக்கு காரணம்; இப்ப வரைக்கும் அது தொடருதுன்னா அதுக்கு காரணம்..." அங்கே நிறுத்திவிட்டு அவளைப் பார்த்தான். அவள் மிகவும் ஆர்வமாய் அவன் சொல்லப் போகும் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

"எனக்கு நெத்தி கொஞ்சம் பெரிசுங்கிறதால, ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை உண்டு. அதனால என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போற அழகான பொண்ணுக்கு பரிசா எதையாவது கொடுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். அதுதான் இன்னிவரைக்கும் தொடர்ந்துட்டு வர்றேன். இனிமேலும் என்னை நல்லவனா காப்பாதிக்க வேண்டியது உன் பொறுப்பு." சொல்லிவிட்டு சிரிக்க அவள் சிரிக்காமல் அவன் கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"நம்ப முடியலையா?"

அவள் அதற்கு பதில் சொல்லாமல் அடுத்த கேள்வியில் இறங்கினாள்.

"நீங்க யாரையாவது காதலிச்சீங்களா?" அவள் வாய்தான் பேசியதேயொழிய கண்கள் அவன் கண்களையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தன; உண்மையை மட்டும் உறிஞ்சக் கூடிய அன்னங்களாய்.

"உண்மையைச் சொல்லணும்னா, இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிக்க சில விளக்கம் வேணும், காதலிச்சீங்களான்னு கேட்டா ரொம்ப பொதுவான விஷயம். சின்ன வயசிலேர்ந்தே எனக்கு நிறைய இனக் கவர்ச்சி இருந்திருக்குது, எட்டாவது படிக்கும் பொழுது பக்கத்தில் பரிட்சை எழுதிய ஆறாவது படிக்கிற பொண்ணு, முதல் முதல்ல பாப் அடிச்சு நான் பாத்த எதிர்த்த மாடிவீட்டுப்பொண்ணு, அந்த பொண்ணு வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் இருந்த, உன்னை மாதிரியே ஓவியமா தெரிந்த, ஒருகை இல்லாத ஆன்ட்டி, பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படிச்சப்ப கூட வாலிபால் விளையாண்ட பொண்ணு, இப்படி பல பெண்ணுங்களை எனக்கு பிடிச்சிருந்தது; இன்னிக்கு வரைக்கும் பிடிக்கும்; ஆனா ஒன்னு ரெண்டு வார்த்தைகளைத் தவிர அதிகமா இவங்க யார்கிட்டையுமே நான் பேசினது கிடையாது. இல்லை, நான் உண்மையிலேயே யாரையாவது காதலிச்சேனான்னு கேட்டீன்னா இல்லைன்னுதான் சொல்வேன்; அதுக்கும் என்னோட தாழ்வு மனப்பான்மைதான் காரணம்னு வைச்சுக்கோயேன்."

அவன் சொல்லச் சொல்ல அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவளின் முகத்தில் உணர்ச்சியே இல்லையாகையால், "ஏய் என்ன நான் சொன்னதை நம்ப முடியலையா?"

"இல்லை இதைப் பத்தி எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்; நீங்கதான்னு நிச்சயமான பிறகு என்கிட்ட தொலைபேசலை, எனக்கு ஏன்னு தெரியாது, நான் நினைச்சேன் ஒருவேளை உங்களுக்கு என்னை பிடிக்கலையோன்னு. உங்கம்மாகிட்ட நான் பேசிக்கிட்டுத் தான் இருந்தேன். அவங்க நீங்க சொன்ன அத்தனையையும் சொன்னாங்க, ஒருவரி விடாம. இன்னோன்னும் சொன்னாங்க."

"என்ன சொன்னாங்க?"

"நீங்க இனிமேலும் தண்ணியடிக்காம, சிகரெட் பிடிக்காம இருக்கிறதுக்கு உத்திரவாதம் தர்றதாகவும் ஆனால் இன்னொரு பொண்ணு பின்னாடி போக மாட்டீங்கங்கறதுக்கு உத்திரவாதம் தரமுடியாதுன்னும், நான்தான் காப்பாதிக்கணும்னும் சொன்னாங்க." சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

அவனுக்கும் தெரியும் அவங்கம்மா இதை சொல்லியிருப்பார்கள்தான், அக்காவோ தங்கையோ இல்லாத காரணத்தால் அவன் சம்மந்தப்பட்ட அத்துனை நிகழ்ச்சிகளும் அவன் அம்மாவிற்குத் தெரியும். அதுமட்டுமில்லாமல் அவன் தன் அம்மாவை வம்பிழுக்க சில சமயங்களில் அதிகமாகவே அவனைப் பாதித்த பெண்களைப்பற்றி சொல்லியது கூட காரணமாக இருக்கலாம்.

"நமக்கு நிச்சயம் ஆகியிருந்தாலும், திருமணம் முடிந்தபிறகுதான் பேசவேண்டும் அப்பிடின்னு நினைச்சிக்கிட்டிருந்தேன். அது என் கொள்கை சார்ந்த ஒரு முடிவு. சரி என்னைப் பத்தியே கேட்டுக்கிட்டிருக்கியே, உன்னைப்பத்தி ஏதாச்சும் சொல்லு." அவன் கேட்க,

"என்னைப் பத்தி சொல்றதுன்னா, உங்களமாதிரித்தான் எனக்கும் தண்ணியடிக்கிற, தம்மடிக்கிற கெட்ட பழக்கம் கிடையாது. இன்ஃபேக்சுவேஷன், உங்களமாதிரி தூயதமிழ்ல சொல்லணும்னா இனக்கவர்ச்சி இருந்ததுண்டு, அதுவும் உங்கள மாதிரிதான், ஆனா எனக்கு தாழ்வு மனப்பான்மை கிடையாது. மற்றபடிக்கு நிறைய கோவில் குளமுன்னு ஊர் சுத்துவேன், நிறைய கதையடிப்பேன், புஸ்தகம் படிப்பேன். எனக்குன்னு தனியா கொள்கை எதுவும் கிடையாது, அதேமாதிரி கொள்கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு தொங்கமாட்டேன். எனக்காகத்தான் கொள்கை, கொள்கைக்காக நான் கிடையாது. இன்னிக்கு நீளமான தலைமுடியோட இருக்கிறது பிடிக்குதுங்கறதுக்காக வைச்சிருக்கேன், நாளைக்கே தலைவலிக்கிற மாதிரி இருந்ததுன்னா பாப் அடிச்சிட்டு வந்து நிப்பேன்..." அவள் சொல்லிவிட்டு ஷ்யாமையே பார்த்தாள். அவன் இதற்கு பதில் என்ன சொல்றதுன்னு தெரியாம யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"இதுக்கு நீங்க பதில் சொல்லணும் அப்பத்தான், உங்களைப்பத்தி நான் புரிஞ்சிக்க முடியும்." அவள் கேட்டும் இவன் யோசித்துக்கொண்டிருந்ததால் தொடர்ந்தவள், "நிச்சயம் ஆன நாள்ளேர்ந்து காத்துக்கிட்டிருந்தேன்; நம்மாளுக்கிட்ட கடலை போடலாம்னு. நீங்க போன் பண்ணாததால், காதல் தோல்வி போலிருக்கு, நம்ம தலையில கட்டிவைக்கிறாங்கன்னுதான் நினைச்சேன். இப்படி லூசுத்தனமான கொள்கையிருக்கும்னு நினைக்கலை." அவள் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள்.

அவனும் லேசாய் சிரித்துவைத்தான்.

"இங்கப்பாரு நீ இப்படி வெளிப்படையா பேசுறது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நீ உன் முடியை பாப் வெட்டிக்கிட்டு வந்தாலும் சரி, இல்லை நான் ஸ்லீவ்லெஸ் ஜாக்கெட்தான் போடுவேன்னு சொன்னாலும் சரி, அது உன்னோட விருப்பம். அதில் எக்காரணம் கொண்டும் நான் தலையிடமாட்டேன். எனக்கு நீ பண்ணவேண்டியதெல்லாம் ஒன்னே ஒன்னுதான்."

அவள் முக்கியமாக கவனிக்கவேண்டிய ஒன்று என்பதால் கவனிக்கிறாளா என்று பார்த்துக்கொண்டான்.

"எங்கம்மா பத்தி நான் சொல்லணும், நான் இன்னிக்கு இந்த நிலைமையில் இருக்கேன்னா அதுக்கு ஒரே காரணம் அம்மாதான்; அடுத்தநாள் உயிரோட இருப்பனான்னே தெரியாத நாட்கள் என்னோட வாழ்கையிலே இருந்திருக்கு, அதிலேர்ந்தெல்லாம் மீண்டு நானும் எங்க குடும்பமும் வந்திருக்குன்னா அதுக்கு ஒரேயொரு காரணம் அம்மாதான். அதனால அம்மாவை மட்டும் நீ அனுசரிச்சுப் போகணும். அதுமட்டும்தான் நான் உன்கிட்ட கேக்குறது, எனக்கும் இந்த பெண்சுதந்திரம் அப்பிடிங்கிற விஷயத்தில் எல்லாம் நம்பிக்கையுண்டு."

அவன் சொல்லிமுடித்ததும் பலமாகச் சிரித்தாள்.

"நான் நினைச்சேன், நீங்க சரியான அம்மா புள்ளையாத்தான் இருப்பீங்கன்னு; சரியாத்தான் இருக்கு. இங்கப் பாருங்க எனக்கும் ஒரு அண்ணன் உண்டு; அவனுக்கு கல்யாணம் ஆகி அண்ணி எங்க வீட்டிலையும் இருக்காங்க. அதனால நீங்க பயப்படாதீங்க; நிறைய கதை கட்டுரையெல்லாம் படிச்சு பயந்து போயிருக்கிறீங்கன்னு நினைக்கிறேன். பயப்படாதீங்க உங்கம்மாவை நான் கடிச்சி தின்னுடமாட்டேன். பிரச்சனையே வராதுன்னு சொல்லமாட்டேன், வந்தாலும் நம்ம இரண்டு பேரும் சேர்ந்து சரி பண்ணிடலாம்.

இன்னோன்னு, இந்த பெண் சுதந்திரம் இதிலெல்லாம் உங்களுக்கு நம்பிக்கையிருக்கிறது சந்தோஷமா இருக்கு. கதை கட்டுரையெல்லாம் எழுதுவீங்க போலிருக்கு. ஆனா எனக்கு நம்பிக்கை கிடையாது. நான் பாப் அடிப்பேன்னு சொன்னா, நீங்க உங்க பக்கத்து எதிர்பார்ப்பைச் சொல்லணும், இல்லை என் பொண்டாட்டி பாப்பெல்லாம் அடிக்ககூடாதுன்னோ இல்லை பரவாயில்லை அடிச்சுக்கோன்னோ; அதெல்லாமில்லாம அது உன்னோட விருப்பம்னு சொல்றது எனக்குப் பிடிக்காது. உரிமை எடுத்துக்கணும் என்கிட்ட, அதேபோல்தான் நானும், பெர்முடாஸ் போட்டுக்கிட்டு ரோட்டில் ஆம்பளைங்க நடக்கிறது எனக்கு பிடிக்கலைன்னா, உங்களை நடக்க விடமாட்டேன். அந்த உரிமையை நீங்களும் எடுத்துக்கலாம்.

எனக்கு இந்த விவாகரத்து பண்றதுல எல்லாம் நம்பிக்கையே கிடையாது, இனிமே எனக்கு நீங்கதான், நீங்க மட்டும்தான். அதேமாதிரிதான் உங்களுக்கும் நான் மட்டும்தான், உங்கம்மா சொன்னாங்கறதுக்காக எல்லாம் மணியம் செல்வம் ஓவியம் மாதிரியிருக்குறா இல்லை அஜந்தா ஓவியம் மாதிரியிருக்குறான்னு சொல்லிக்கிட்டு வேறபொண்ணை சைட் அடிக்கலாம்னு நினைச்சீங்க அவ்வளவுதான் சொல்லிட்டேன், பின்னிடுவேன்.

கடைசியா ஒன்னு, நீங்க குறிப்பிட்டதால சொல்றேன். எனக்கு ஸ்லீவ்லெஸ் ஜாக்கெட் போடுறது பிடிக்காது." சொல்லிவிட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.

ஆச்சர்யமாய் இருந்தது, வந்தவுடன், "இல்லை கொஞ்சம் எந்திருச்சி நின்னீங்கன்னா..." அப்பிடின்னு திருதிருன்னு முழிச்சிக்கிட்டே கேட்ட பொண்ணா இவள் என்று யோசித்தான். சந்தேகமாய் இருந்தது, அதேபோல் சந்தோஷமாயும். மனதில் பட்டதை வெளிப்படையாய் பேசிவிடுகிற பெண்கள் எப்பொழுதுமே பிரச்சனையில்லாதவர்கள், அவன் அம்மாவைப்போல்.

அவன் யோசித்துக்கொண்டிருக்க, "என்ன பலத்த யோசனை?" அவள் கேட்டாள்.

"இல்லை, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, நல்ல பொண்ணா, கொஞ்சம் எழுந்திருச்சி நிக்கிறீங்களா அப்பிடின்னு கேட்ட பொண்ணா இதுன்னு யோசிச்சேன்." சொல்லிவிட்டு சிரித்தான்.

"கால்ல விழுறதப் பத்தி கேக்குறீங்கன்னா, இப்பவும் கேக்குறேன் எந்திரிச்சு நில்லுங்கோ நமஸ்காரம் பண்ணிக்கிறேன். எங்கள் வீட்டில் நல்லநாள் பெரியநாள்னா பெரியவங்க காலில் விழுவது சம்பிரதாயம் தான், நானும் ஏன் என் அண்ணணுமே இன்னமும் எங்க மாமா, அத்தை காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்குவது உண்டு, அதனால் புருஷனான உங்கள் காலில் விழுவதிலும் எனக்கு பிரச்சனை கிடையாது. இல்லை நான் அதிகமா பேசுறேன்னு நினைச்சீங்கன்னா, எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலை, பழக்கதோஷம்னு வேண்ணா வைச்சுக்கோங்கோ." முகம் லேசாக வாடத் தொடங்கியிருந்தது. அவன் அவள் பக்கத்தில் நெருங்கி உட்கார்ந்து கொண்டு, "இல்லம்மா, நான் வேடிக்கையாத்தான் சொன்னேன், நீ உங்கவீட்டில் எப்படி இருப்பியோ அப்படியே இங்கையும் இருக்கலாம். அப்புறம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் குழந்தைகளைப் பற்றி நீ எதாச்சும் யோசிச்சு வைச்சிருக்கியா, வேலைக்கு போறாப்புல எதுவும் ஐடியா இருக்கா?"

"எனக்குத் தெரிஞ்ச டாக்டர் ஒருத்தங்க கல்யாணத்துக்கு வந்திருந்தாங்க; அவங்க சொன்னாங்க, நம்ம இரண்டுபேருக்கும் குழந்தை பெத்துக்குறதுக்கு இதுதான் நல்ல வயசாம். அதனால தள்ளிப்போடாம பெத்துக்கச் சொன்னாங்க. எங்கம்மாவும் இதைத்தான் சொன்னாங்க; மற்றபடிக்கு நீங்க வேற ஏதாச்சும் யோசிச்சு வைச்சிருந்தா சொல்லுங்க, அதேமாதிரி வேலைக்கு போறாப்புல ஐடியாயெல்லாம் கிடையாது, லட்சியமே அதுதான், நீங்கத்தான் பெரிய கம்பெனியில வேலை பார்க்குறீங்கல்ல. வாங்கிக் கொடுங்க." சொல்லிவிட்டு நக்கலாய்ச் சிரித்தாள்.

"எனக்கும் நாம் சீக்கிரமா குழந்தை பெத்துக்குறதுதான் நல்லதா படுது, உன் வேலையைப் பத்தி கவலைப் படாதே, உனக்கு ஆர்வமிருந்தா போதும், படிப்பு முடிந்தவுடன் வாங்கிரலாம். வேற ஏதாச்சும் கேக்கணும்னா கேளு, இல்லைன்னா ஒரே ஒரு வேண்டுகோள், எனக்கு கொஞ்சம் மின்னஞ்சல் எல்லாம் பாக்க வேண்டியிருக்கு, பத்து நிமிஷம் கொடுததேன்னா பார்த்திடுவேன்." கெஞ்சலாய்ப் பார்த்தான்.

"அப்பவே சொன்னேன்ல பார்த்துக்கோங்கன்னு, ஆனா ஒன்னு உங்க அம்மா சொன்னாங்க லேப்டாப் உங்க முதல் பொண்டாட்டி மாதிரின்னு; அப்பிடியிருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். அப்பிடித்தான்னா உங்க லாப்டாப்புக்கு நேரம் சரியாயில்லைன்னு அர்த்தம், உங்களை நீங்களே மாத்திக்கோங்க." சொல்லி விட்டு மீண்டும் நக்கலாய்ச் சிரித்தாள்.

"அம்மா தாயே லாப்டாப்பை ஒன்னும் பண்ணீராதம்மா, இனிமே இந்த ரூமிற்குள்ளேயே எடுத்துட்டு வரமாட்டேன். இன்னிக்கு ஒருநாள் மன்னிச்சிரு." இரண்டு கைகளையும் கூப்பி அவனும் நக்கலடித்தான்.

"சரி சரி பொழச்சுப்போங்க, முதல் நாள்னு மன்னிக்கிறேன், நான் இந்த புடவையை கழட்டிவைச்சிட்டு நைட்டி போட்டுட்டு வருவேன்; அதுக்குள்ள பாத்து முடிச்சிருக்கணும். என்ன புரியுதா?" அவள் கேட்டுவிட்டு அங்கிருந்த குளியலறைக்குள் நுழைய, அவன், 'ஆகா, ப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் சொன்னதையும் மீறி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது தப்போ?!' என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தான்.

உள்ளம் உடைக்கும் காதல் 4

ஞாயிற்றுக் கிழமை, காலையில் மோகன் எழுந்ததிலிருந்து சன் டிவியில் வரும் நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் தொடர்ச்சியாகப் பார்த்துவிட்டு நிமிர்ந்தால் மதியம் மணி ஒன்றாகியிருந்தது, தலைவருடைய தளபதி படம் வேறு போட்டிருந்தான். மோகன் அவனுடைய அப்பா, அம்மா, அக்கா எல்லோரும் உட்கார்ந்து படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதுதான் அவனுக்கு நினைவில் வந்தது அகிலாவிடம் அவன் அன்றைக்கு லைப்பரரிக்கு வருவதாகச் சொல்லியிருந்தது. உடனே  அவசரமாக கிளம்ப நினைத்தவன், அம்மா "தம்பி, இருடா நைனா பால் வாங்கிட்டு வந்திரும். காப்பி குடிச்சுட்டு போ!" சொல்லவும் அம்மா பேச்சைத் தட்ட முடியாமல் காப்பி குடித்துவிட்டுக் கிளம்பும் போது மணி ஐந்து. அந்த லைப்ரரி ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் ஆறு மணிக்கெல்லாம் சாத்திவிடும். அவனுக்கென்னமோ அவள் வந்திருக்கமாட்டாள் என்று எண்ணம் ஓடினாலும், அவளைப் பார்ப்பதற்காக இல்லாவிடினும் புத்தகம் மாற்றவாவது போகலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டு லைப்ரரி சென்றான்.

தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் பொழுதே அங்கு, அகிலா உட்கார்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. ஆகா காலையிலேயே வந்திருப்பாள் போலிருக்கிறது, இன்றைக்கு மாட்டிக்கொள்ளாமல் நாளைக்கு கல்லூரிக்கு வந்து வேறு ஏதாவது சாக்கு சொல்லிக் கொள்ளலாம் என அப்பொழுதுதான் திரும்பியிருப்பான், பின்னால் யாரோ வேகமாக நகர்ந்து அவனை நோக்கி வருவதைப்போல் தோன்றியது. திரும்பினால் எதிரே அவள் தான் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

"இல்லை சாரி, மறந்துட்டேன். அடுத்தவாரம் வந்து பண்ணிக்கலாமே?" உண்மையிலேயே மனம் சங்கடப்பட்டது, சமாதானம் சொன்னான்.

"காலையிலேர்ந்து வெய்ட் பண்ணுறேன், இப்பத்தான் வந்தீங்க. என்னைப் பார்த்ததும் ஏதோ பேயைப் பார்த்ததை போல ஓடுறீங்க?" அவள் கண்களில் கோபமில்லை விளையாட்டுத்தனம் இருந்தது ஆனால் என்னயிருந்தாலும் தவறு அவனுடையது என்பதால்.

"அதான் சாரி கேட்டேன்ல..." என்றான்.

"பண்ணறதை எல்லாம் பண்ணீற்ரது, அப்புறம் சாரி கேட்கிறது," வேறு எங்கோ முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு சொன்னாள். அவள் எந்த நிகழ்ச்சியைச் சொல்ல வருகிறாள் என்று தெரிந்திருந்தாலும் சட்டென பழகிய வார்த்தை மனதில் ஓடியது.

"what do you mean?" வந்துவிட்டது.

"I mean, what I mean!" பெரிய இங்கிலீஷ் ப்ரொபசர் போல் பதில் சொன்னாள், ஆனால் எந்தக் கணத்திலும் கோபம் மட்டும் இல்லவேயில்லை, கண்கள் விளையாட்டாய்ச் சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

ரொம்பத்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டவனாய், "சரி இப்ப என்ன பண்ணனுங்ற?" அவன் கேட்க,

"என்னைக் காக்க வைச்சதுக்குப் பரிகாரமா, காபி ஷாப் கூட்டிட்டு போகணும்"
என்னடா இது இரண்டு நாளில் தைரியம் அதிகம் வந்துவிட்டது போலிருக்கே என்று நினைத்தபடியே,

"எதுக்கு?" 

"காபி ஷாப் எதுக்கு போவாங்க, காப்பி சாப்பிடத்தான்" சொல்லிச் சிரிச்சாள்.

காபி ஷாப் வந்து சேர்ந்தார்கள். பேரர் வந்ததும் இரண்டு நெஸ்கஃபே ஆர்டர் செய்துவிட்டு அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்னா?" அவனையே தின்பதைப் போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது சங்கடத்தை அளித்தது. அப்படி வெறுமனே அவள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதற்கு அவளிடம் பேசிவிடுவதே உத்தமம் என்று நினைத்துக் கேட்டான்.

"இல்ல உங்ககிட்ட பர்ஸனலா கொஞ்சம் பேசணும்." என்றாள்.

"எதைப்பத்தி?"

"உங்களைப்பத்தி..."

"என்னைப் பத்தி என்னா?"

"சும்மா தெரிஞ்சிக்கலாமேன்னு..." இழுத்தாள்.

"தெரிஞ்சிக்கிட்டு என்ன செய்யப்போற?"

"இல்ல சும்மாத்தான், அக்கா உங்களைப் பத்தி நிறைய சொல்லுவாங்க."

"என்ன சொல்லுவா?"

"நீங்க நல்லா படிப்பீங்க, நிறைய ட்ராயிங்க் வரைவீங்க, தனியா ப்ராஜக்ட்டெல்லாம் எடுத்துப் பண்றீங்கன்னு, நான் கூட வரைவேன்..."

"ம்ம்ம், தெரியும். அதுக்கென்ன?"

"இல்ல, நான் வெறும் பென்சில் ஸ்கெட்ச் மட்டும் தான் பண்ணுவேன், நீங்க என்னெல்லாம் பண்ணுவீங்க?"

"நானும் பென்சில் ஸ்கெட்ச் மட்டும் தான் பண்ணுவேன், அதுக்கென்ன?"

"இல்ல, நான் அப்ஸரா 4B பென்சில் தான் உபயோகிக்கிறேன். நீங்க?"

"ஏய்! உனக்கு என்ன கேட்கணும் நேரா கேளு?"

"நீங்க யாரையாவது காதலிக்கிறீங்களா?" கேட்டுவிட்டு தலையைக் குனிந்துகொண்டாள். அவள் எங்கே எதற்கு வருகிறாள் என்பது சரியாய்த் தெரியாவிட்டாலும் இப்படியொன்று இருக்க முடியுமென்று ஊகித்திருந்தான். அவள் கண்களில் தெரிந்த அந்த விளையாட்டு, சுட்டித்தனம் எல்லாம் அதையே வழிமொழிந்தன.

"ஆமாம் காதலிக்கிறேன், என் சொந்தக்கார பொண்ணு ஒருத்தியை"

அதற்குப்பிறகு அவள் எதுவும் பேசவேயில்லை, நான் காபிக்கு காசு கொடுத்துவிட்டு, "கொஞ்சம் வேலையிருக்கு வர்றேன்" என்று சொல்லி வீட்டிற்கு வந்துவிட்டான்.

"அப்பா நிம்மதி", இனிமே தொந்தரவு பண்ண மாட்டாள் என்று நினைத்தான். ஆனால் அடுத்த நாள் இடி ஒன்று தலையிறங்கியது. காலையில் ஃப்ரெண்ட் வண்டியில் கல்லுரிக்கு வந்தான். அகிலாவைப் பார்க்கவேண்டாம் என்பது தான் முக்கிய காரணம். ஆனால் கல்லூரி பஸ் வந்த கொஞ்ச நேரத்திலேயே, கனிமொழி நேராக அவன் கிளாஸ் ரூமிற்கு வந்து என் அருகில் அமைதியாக நின்றாள். அப்படியிருக்கும் பழக்கமில்லாதவள் ஆகையால் அவனே தொடங்கினேன்.

"என்ன கனிமொழி?"

"உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்..." தயங்கினாள்.

"ம்ம்ம், சொல்லு. என்ன விஷயம்."

"இல்லண்ணே, தனியாத்தான் சொல்லணும்."

"சரி வா, கேன்டீனுக்கு போகலாம்" என்று சொல்லி கேன்டீனுக்கு அழைத்து வந்தான். அங்கே வந்தும் பேசாமல் இருந்தாள்.

"என்னம்மா சொல்லு, எதைப்பத்தி பேசணும் உன் பிரண்ட்டப் பத்தியா, பரவாயில்லை சொல்லு..." அவளை வழிக்குக் கொண்டுவர நினைத்தவனாய்.

"ஆமா அவளைப்பத்தி தான்..."

"என்ன விஷயம்"

"அண்ணே நான் சொல்ரனேன்னு தப்பா நினைச்சுக்க கூடாது, அவ உங்களைக் காதலிக்கிறாளாம். இந்த விஷயத்தை நான் உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு ஒரே அடம். நான் எவ்வளவோ சொல்லிட்டேன கேட்கவே மாட்டேங்குறா." ஏறக்குறைய இப்படிப்பட்ட ஒன்று நடக்கும் என்று நினைத்திருந்தான். ஆனால் அத்தனை சுலபமாய் அவளால் இந்த விஷயத்தை நகர்த்த முடியும் என்று நினைத்திருக்கவில்லை. அவளுக்கு அவன் மனம் தெரிந்திருந்தது கனிமொழி மூலமாய் இந்த விஷயத்தை அவனிடம் சொல்ல வைத்ததில் ஒரு தனித்திறமை இருந்தது. அந்தத்திறமை அவனுக்கு கோபமளித்தது. ஆனால் பாவம் கனிமொழி, அகிலா இந்த விஷயத்தில் கனிமொழியை இழுத்திருக்கவேண்டாம் என்றே நினைத்தான்.

"என்னாடி இது வம்பாயிருக்கு, அக்காவும் தங்கச்சியும் சேர்ந்து விளையாடுறீங்களா, நேத்திக்கு அவ என்னன்னா வீட்டுக்கு வந்து ‘அத்த என்னை ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க’ன்னு எங்கம்மா கால்ல விழுறாள். நீ என்னடான்னா இன்னிக்கு வந்து அவள் காதலிக்கிறான்னு சொல்றே. என்னம்மா இது. அவதான் சின்ன பிள்ளை உளருறான்னா நீயுமா? அதுசரி நேத்திக்கு தான் நான் அவகிட்ட என் சொந்தக்கார பொண்ணை காதலிக்கிறேன்னு சொன்னேனே. அப்புறமும் ஏன் இப்படி சொன்னாள்."

"நான் அவகிட்ட சொல்லியிருக்கேன், உங்க அக்கா, அம்மாவுக்கு பிறகு ஒரு பெண்ணுக்கிட்ட பேசுறீங்கன்னா அது நான் தான்னு. அதனால நீங்க சொன்னத அவ சுத்தமா நம்பவேயில்லை, இதிலே கொடுமையென்னன்னா என்கிட்டையே நீ அவரை காதலிக்கிறியான்னு கேட்டா, ஒரே அறை, ஆனா வாங்கிட்டு சிரிக்கிறா. நான் அவகிட்ட அதுக்குப்பிறகு பேசவேயில்லை, ஆனா ராத்திரி முழுக்க தூங்காம ஒரே அழுகை, பார்க்க சகிக்கலை. அதான், உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேன், இனி நீங்களாச்சு, உங்க காதலியாச்சு" அவன் அவளிடம் அதீத கோபம் காட்டாததன் காரணமாய் அவள் அவனைச் சீண்டினாள்.

"அக்கா, தங்கச்சி ரெண்டுபேரும் உதை வாங்கப் போறீங்க, நீ போய் உடனே நான் அவளைப் பார்க்கணும் சொன்னேன்னு சொல்லு."

கால் மணிநேரத்தில் அகிலா கேன்டீனுக்கு வந்தாள்.

"ஏய், கனிமொழிக்கிட்ட என்னடி சொன்ன?" கத்தினான்.

மௌனமாக நின்றாள்.

"கேட்கிறேன்ல, சொல்லமாட்டே, இங்கப்பாரு உனக்கு ஒரு பதினாரு இல்லை பதினேழு வயசிருக்குமா, அதுக்குள்ள உனக்கு காதலா. நீ எப்பிடியோ போ, ஆனா என்னை ஏன் பிரச்சனையில் மாட்டிவிடுற. எனக்கு எத்தனையோ கனவு இருக்கு, உன்னைப்போல யாருண்ணே தெரியாத பெண்ணை - பெண்ணை என்ன பெண்ணை - குழந்தையையெல்லாம் காதலிக்க முடியாது. அதுமட்டுமில்லாம நான் காதலிக்கிறதுக்காக இங்க வரலை. இதனாலத் தான் நான் பொண்ணுங்க கூட பழகுறதேயில்லை. இப்பப் பாரு கனிமொழிக்கு எனக்கும் இருக்கிற உறவையே நீ சந்தேகப்படுற. இதுதான் உனக்கு கடைசி வார்னிங். இனிமே இதைப்பத்தி நீயோ இல்லை யாராவதோ என்கிட்ட பேசினா, நான் உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லிடுவேன். அதே மாதிரி என் பின்னாடியே சுத்தறது, என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கிறது, எல்லாத்தையும் நிறுத்தணும் இல்லைன்னா நான் இந்த காலேஜ் விட்டே நின்னுடுவேன். என்ன புரியுதா?"

தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.

"வாயத்திறந்து பதில் சொல்லு..."

"சரி, ஆனா ஒரே ஒரு சந்தேகம். நீங்க என்கிட்ட சொந்தக்கார பொண்ணை காதலிக்கிறேன்னு சொன்னது உண்மையா? பொய்யா?"

"அதெதுக்கு உனக்கு?"

"நான்தான் நீங்க கேட்டதுக்கு சரின்னுட்டேன்ல, சொல்லுங்க?"

"சரி பொய், அதுக்கென்ன?"

"அது போதும்," என்று அவன் தாடையைத் தடவி அவள் உதட்டில் வைத்து "உம்மா.............." என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிப்போய்விட்டாள்.

அவன் தலையில் அடித்துக் கொள்ள, கேன்டீனில் டீ விற்கும் கிழவி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

(தொடரும்...)

Friday, September 23, 2016

உள்ளம் உடைக்கும் காதல் 3

அடுத்த நாள் காலையில் மோகன் பேருந்து நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருந்த பொழுது, கனிமொழியும், அகிலாவும் ஒன்றாக நடந்து வந்து கொண்ருந்தார்கள். ஆஹா இன்று கனிமொழியிடம் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்தவனாய் அருகில் இருந்த ஒரு டீக்கடையில் நுழைந்தான். பெண்கள் டீக்கடையில் டீ குடிப்பதில்லை. கனிமொழி தூரத்தில் இருந்து அவனை கோபத்துடன் பார்த்தாள். ஆனால் கல்லூரிப் பேருந்தில் வந்து உட்கார்ந்ததும் மாட்டிக் கொண்டான்.

கனிமொழி, "சார்லஸ், நீங்க முன்னாடி ஸீட்டில் உட்காருங்களேன்" என்று சார்லஸை எழுப்பிவிட்டு பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். மனம் பதற்றப்படத் தொடங்கியது.

"என்னம்மா சொல்றா உன் பிரண்ட்?" அவனே ஆரம்பித்தேன்.

"ஆனாலும் அண்ணே, நீங்க பண்ணினது சரியில்லை!"

"எதைச் சொல்ற?..."

"அகிலா நேத்திக்கு பூரா ஒரே அழுகை, நான் பயந்திட்டேன் யாராவது நான் இல்லைன்னு ரேகிங் ஏதும் பண்ணிட்டாங்களோன்னு. ஆனா நம்ம காலேஜூல ரேகிங் கிடையாதுங்கறதால, ஏண்டி அழறேன்னு கேட்டா உங்க பேரைச் சொல்றா, சின்னப் புள்ளையை இப்படியா பயமுறுத்துறது?"

"இதென்னாடி வம்பாயிருக்கு, நான் என்னா பண்ணினேன் உன் ஃபிரண்டை, கூப்பிடு அவளையே கேட்கிறேன்!"

"ம்... இங்கப் பாருங்க, நான் சொன்னேன்னு சொன்ன பின்னாடியும் நோட்ஸ் கொடுக்க மாட்டேன்னு சொன்னீங்களாமே." அவள் உண்மையில் கோபத்துடன் கேட்டாள்.

"ஏய் இங்கப் பாரு அவ உங்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறான்னு நினைக்கிறேன், அவளை காலேஜூல பார்க்கிறதுக்கு முன்னாடி ஒரு பேச்சுப்போட்டியில பார்த்தேன், என்னைப் பத்தி தப்பா பேசினா, அடிச்சிட்டேன், பின்னாடி தப்புன்னு தெரிஞ்சதும் மன்னிப்பும் கேட்டுட்டேன். நீயே சொல்லு அவளோ பர்ஸ்ட் இயர், என்கிட்ட நேரா வந்து நோட்ஸ் கொடுன்னா எப்பிடு கொடுப்பேன், அவ முதல்ல உன் பேரைச் சொல்லவே இல்லை, சொன்ன பின்னாடி கொடுக்கிறேன்னு சொல்லிட்டேன்"

"ஆகா, இவ்வளவு நடந்திருக்கா. கள்ளி என்கிட்ட சொல்லவேயில்லை, ஆமா ஒரு நாள் வந்து உம்முன்னு உட்கார்ந்திருந்தா, அப்பிடியிருக்க மாட்டாளேன்னு, என்னாடின்னு கேட்டேன். ஒன்னுமில்லைன்னுட்டா, சரி யாரோ ஒரு பையனை சாக்கா வச்சு சொன்னீங்களாம் நோட்ஸ் தரேன்னு, அதை ஏன் என்கிட்ட நேரே சொல்லலைன்னுதான் ஒரே அழுகை." பின்னர் குரலை குறைத்து, "அண்ணே, அவளுக்கு அம்மா கிடையாது, அப்பா புரோகிதம் அதனால காசு கிடையாது. +2வில நல்ல மார்க் ஆனாலும் இங்க நம்ம காலேஜூல தான் சீட் கிடைத்தது. அது மட்டுமில்லாம ரொம்ப வெகுளிப் பொண்ணு, ஊரு, ஒலகத்தப்பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாது. அவங்கப்பா என்கிட்ட வந்து நீதாம்மா பார்த்துக்கணும்னு சொல்லி விட்டுட்டு போயிருக்காரு, இப்பக்கூட எங்கவீட்டுக்கு தொந்தரவா இருக்க மாட்டேன்னு ஹாஸ்டல்ல தங்கி படிக்கிறேங்கிறா; அப்பா இவளை தனியா அனுப்ப முடியாது. வேணுமின்னா நீயும் ஹாஸ்டல்ல தங்கிப் படீங்கிறார். இவளால நானும் இப்ப ஹாஸ்டல்ல தங்கணும்." மூஞ்சை சோகமாக வைத்துக் கொண்டாள்.

"சரி நான் ஏதாவது சொல்லணுமா உன் ஃப்ரெண்ட்டுகிட்ட?"

"அண்ணே, அவ அப்படியே உங்கள மாதிரி தான், நல்லா படிப்பா, நல்லா பேசுவா, நல்லா ஓவியம் கூட வரைவா, நான் நினைச்சேன் நம்ம கூட அவளையும் சேர்த்துக்கிலாம்னு, நீங்கத்தான் உங்களுக்கு ஒத்து வராதவுங்க கூட பழகமாட்டீங்க. இவளோட எல்லாமும் ஒத்துவரும்னாலும் அதுக்காட்டியும் சண்டை போட்டு, அடிச்சுவேறபுட்டீங்க. நான் சொல்றத சொல்லிட்டேன் இனிமே உங்க விருப்பம்." என்று சொல்லிவிட்டு திரும்ப போய் அகிலாவிடம் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

பிறகு அவர்கள் இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள், சிறிது நேரத்தில் அகிலா மீண்டும் அழத் தொடங்கினாள்.

அய்யோ இதென்னடா பெரும் தலை வேதனையாப்போச்சே என்று நினைத்துக்கொண்டே மோகன் கண்களை மூடினான்.

அன்றைக்கெல்லாம் நிறைய வேலை இருந்ததால் வேறு எதைப்பற்றிய நினைவும் வரவே இல்லை அவனுக்கு. சாப்பிடும் நேரத்தில் கனிமொழி அவனைப் பார்க்க வந்திருந்தாள், அவளிடம் அகிலா கேட்ட நோட்ஸ்களைக் கொடுத்து விட்டு, "இங்கப்பாரு உன் ஃபிரண்ட்கிட்ட சொல்லு, அவ உட்கார்ந்து காப்பி எடுப்பாளோ, இல்லை ஜெராக்ஸ் எடுப்பாளோ எனக்குத் தெரியாது, இரண்டு நாள்ல எனக்கு நோட்ஸ் திரும்ப வேண்டும். உனக்காகத்தான் அவளுக்கு நோட்ஸ் கொடுக்கிறேன். எனக்கு ரொம்ப வேலையிருக்கு இன்னொருநாள் உட்கார்ந்து பேசுவோம்" என்று சொன்னதும் அவளும் சென்றுவிட்டாள்.

அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை, கல்லூரி கிடையாது என்பதால் வீட்டில் ஆஸ்திரேலியா விளையாடிக் கொண்டிருந்த கிரிக்கெட் மாட்ச் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

வெளியே யாரோ கூப்பிடுவது போல் சப்தம் கேட்டது, ரூம் ஜன்னலிலிருந்து பார்த்தால் அகிலா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

"அத்தே..."

தன் அம்மாவையா கூப்பிடுறாள் பாவி என்று நினைத்து, உடனே வெளியில் வரலாம் என்று நினைத்தால் அவன் அணிந்திருந்த உடுப்பு பத்தலை, அதனால் மேல்சட்டையைத் தேடி போட்டுக் கொள்வதற்குள், அவன் அம்மா கதவைத் திறந்துவிட்டார்கள்.

"யாரும்மா நீ?"

"அத்தே, இது மோகன் வீடு தானே, எனக்கு அவரைப் பார்க்கணும்..."

"அவன் வீடுதான் நீயாரும்மா?"

"நான் அவர் கூடப் படிக்கிற பொண்ணு, சும்மா பார்த்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன், என்னை ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க அத்தே!" என்று சட்டென்று அவங்கம்மா காலில் விழுந்துவிட்டாள்.

அம்மா உடனே பதற்றமாகி, "என்ன பொண்ணும்மா நீ, கால்ல எல்லாம் விழுந்துட்டு. கூப்பிடுறேன் பேசிக்கிட்டிரு, நான் உனக்கு காப்பி கொண்டு வரேன்" என்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள்ள வந்து அவனிடம் "டேய், உன்னைப் பார்க்க யாரோ பொண்ணு வந்திருக்கு, போய்ப்பாரு" என்று சொல்லிவிட்டு அடுப்பறைக்குள் போய்விட்டார்கள்.

நேராய் அவளிடம் சென்று, "ஏய், இங்க எதுக்கு வந்த?" அவன் கேட்க

"ஏங்க, அந்த சுவற்றில இருக்கிறது நீங்க வரைஞ்சதா, சூப்பராயிருக்கு" வீட்டுச் சுவற்றில் சாக்பீஸ் கொண்டு வரைந்திருந்த ஓவியத்தைப் பார்த்து தான் கேட்டாள்.

"இத சொல்லறதுக்குத்தான் வந்தியா?" ஏறக்குறைய கத்தினான்.

"இல்ல, நீங்கத்தான் கனி அக்காகிட்ட நோட்ஸ் சீக்கிரம் வேண்டும்னு கேட்டீங்களாம். அதான், ஜெராக்ஸ் எடுத்துட்டு அப்பிடியே உங்க வீட்டிலேயே திரும்பி கொடுத்துட்டு வந்திரலாம்னு வந்தேன்."

அடுத்தக் கேள்வி கேட்குறதுக்குள்ள அம்மா காபி டம்பளருடன் திரும்பி வந்து, "கனி அக்காவா அது யாரு? தம்பி, நம்ம கனிமொழியா" அவளிடம் நீட்டினார்கள்.

"ம்ம்ம்... நம்ம கனிமொழிதான், இவ அவளோட தங்கச்சி முறை, அகிலாண்டேஸ்வரின்னு பேரு, நம்ப காலேஜூலத்தான் படிக்குது!"

"அப்பிடியா, நீ பேசிட்டிரு நான் கடைவரைக்கும் போய்ட்டு வந்திர்ரேன்"

அம்மா போனபிறகு, "அதுக்காக, வீட்டுக்கா கொண்டு வரச்சொன்னது? திங்கட்கிழமை காலேஜூல கொடுக்க வேண்டியதுதானே?"

"ஏன் நான் வீட்டுக்கு வரக்கூடாதா?" திரும்பவும் கண்களில் நீர் முட்டிக் கொண்டிருந்தது அவளிடம்.

"சரி கொடுத்துட்டேல்ல, கிளம்புறது" நழுவத் தயாரானான்.

"என்னை துரத்துறதிலேயே இருக்கீங்க..." புலம்பினாள்.

"சரி, என்னாத்தான் பண்ணனும்"

"எனக்கு இங்கிருக்கிற லைப்பிரரியில, மெம்பராகணும். கனி அக்காதான் சொன்னாங்க நீங்க மெம்பருன்னு; நான் மெம்பராகணும்னா, ஏற்கனையே இருக்கிற மெம்பர் யாராவது கையெழுத்து போடணுமாம். அதான் நீங்க போடுவீங்களான்னு கேட்க வந்தேன்." என்னவோ ப்ளான் போட்டுத்தான் வந்திருக்கிறாள் என்று நினைத்தான்.

"நாளைக்கு காலையில வந்து கையெழுத்து போடுறேன், இப்ப கிளம்புறியா?" அம்மா திரும்ப வருவதற்குள் அவளை அனுப்பிவிட வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

"அத்த வந்ததும் சொல்லிட்டு போறேன்" பிடிவாதம் செய்தாள்.

இன்றைக்கு உதை வாங்கித்தராம போக மாட்டாள் போலிருக்கே என்று நினைத்துக்கொண்டு, "அம்மாகிட்ட நான் சொல்லிக்கிறேன், நீ கிளம்பு!" என்று சொல்லி அவளை அனுப்புவதற்குள் போதும் போதும் என்று ஆகியது அவனுக்கு.

அம்மா வந்தவுடன் முதல் வேலையா அவனிடம் வந்து, "என்னடா அவ அத்தைங்கிறா, எனக்கெங்கையோ உதைக்கிற மாதிரி இருக்குதே?!" என்று ஒரு மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கிட்டு கேட்க.

"எல்லாம் என் தலையெழுத்து வேற என்னா", என்று சொல்லிட்டு மீண்டும் கிரிக்கெட் பார்க்கத் தொடங்கினான். அவன் வீடு கொடுத்திருந்த சுதந்திரத்தை அவன் உபயோகித்ததில்லை. மோகன் அப்பா இருந்திருந்தால் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்திருக்கும் கூட ஆனால் அவர் அந்தச் சமயம் வீட்டில் இல்லை.

(தொடரும்...)

Wednesday, September 21, 2016

உள்ளம் உடைக்கும் காதல் 2

"உங்களோட நோட்ஸ் எனக்கு வேண்டும், கிடைக்குமா?".

மேடையிலிருந்து இறங்கியதும் நேராக ஆயாக்கடைக்குப் போய் சாப்பாடு ஃபுல் கட்டு கட்டிவிட்டு, வகுப்பிற்கு செல்ல படியேறினான். அவன் கல்லூரி இருந்த காட்டில் சாப்பிடுவதற்கான உணவங்கள் அப்பொழுது இல்லை. அவன் கல்லூரியிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்த பிரபலமான பொறியியல் கல்லூரி அருகில் கூட பெரிய உணவகங்கள் கிடையாது. கிழக்குப் பக்கம் ஐந்து கிலோமீட்டர் மேற்குப்பக்கம் பத்து கிலோமீட்டர் தள்ளித்தான் குறிப்பிடும்படியான ஊர்கள் இருந்தன. கல்லூரி இருந்த இடத்தின் அருகில் இருந்த ரைஸ்மில்லிற்காய் ஒரு தாத்தா பாட்டி நடத்தி வந்த கடை தான். பொதுவாய் டேஸ்காலர்கள் அங்கே உணவருந்த வருவதில்லை, ஆனால் மோகன் டேஸ்காலராக இருந்தாலும் ஆயாவுடனான பழக்கத்தில் அங்கே வருவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தான். அவன் திரும்பிப்
 போகின்ற வழியிலேயே நின்று கொண்டிருந்தாள். என்னடா இது இவளைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறதேன்னு மோகன் நினைத்துக்கொண்டே நகர்ந்தான், அவன் கடக்கும் பொழுது அவள் கேட்டாள்.

உடனே, "முதல்ல நான் உங்களோட சீனியர்ன்னு தெரியுமா, நீங்க முதல் வருடம் படிக்க வந்திருக்கிறீங்க. சொல்லப்போனால் இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களிடம் தான் கேட்கணும். எங்கிட்ட கேட்கிறீங்க. நோட்ஸ் என்கிட்டயிருந்தாலுமே யார்க்கு தரணும்னு நான் முதல்ல யோசிக்கணும். உங்களைப் பத்தி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது, நான் நோட்ஸ் தருவேன்னு எப்படி நினைச்சீங்க, ஒன்னு சொல்லிக்கிறேன். நீங்க முதலாம் ஆண்டு இந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறீங்க, நான் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கிறேன். அவ்வளவுதான் நமக்குள்ள உள்ளது. முன்னாடி நடந்ததுக்கு நான் மன்னிப்பு கேட்டாச்சு, அவ்வளவுதான்!" என்று சொல்லிவிட்டு வகுப்பிற்குள் நுழைந்தான்.

அங்கே என்னுடைய இரண்டாம் ஆண்டு ஜூனியர்கள் இருந்தார்கள்.

"ம்ம்ம்... சொல்லுங்கண்ணே!!" என்றான்.

"அண்ணே, எங்க ஜூனியரைப் வரவேற்க போறோம், உங்களையும் கூட்டிக்கிட்டு போகச் சொல்லி பிரின்ஸி சொன்னாரு, வரீங்களா?"

"என்னடா வம்பாப் போச்சு, உன் ஜூனியரை வரவேற்க நான் எதற்கு, பிரின்ஸிக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்குன்னு நினைக்கிறேன். ஏனாம்?"

"ராகிங் பிராப்ளம் இருப்பதால் உங்களையும் கூட்டிக்கிட்டு போகச்சொல்லி சேர்மன் சொன்னாராம்."

"சரி வந்து தொலையுறேன், ஆனா ஒன்னும் பேசமாட்டேன். இங்கையே சொல்லிட்டேன்".

எல்லா புதுமுகங்களும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள், இவள் முதல் பெஞ்சிலேயே உட்கார்ந்திருந்தாள், முகம் வாடியிருந்தது. அவனைப் பார்த்ததும் தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.

"இவர்களெல்லாம் உங்க சீனியர்கள், இவன் பேரு சுந்தரம், கிளாஸ் ரெப். இனிமே சுந்தரம் உங்ககிட்ட பேசுவான்" மோகன் விலகி பின்னால் சென்று நின்றான்.

அவன் நன்றாகவே பேசினான், பேச்சின் இடையே விஷயம் நோட்ஸ் பக்கம் வந்தது. சுந்தரம் என்னவோ பதில் சொன்னான், அப்போது அவன் எதேச்சையாக அவளைப் பார்க்க அவள் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்து தெரிந்தது.

"அண்ணே..." சுந்தரம் கூப்பிட்டதும் தான் மீண்டும் உணர்ச்சி வந்தது.

"ம்ம்ம்... சொல்லு சுந்தரம்".

"இவங்க சிலபஸ் மாறியிருக்காம், பர்ஸ்ட் செமஸ்டர்ல சி-யும், டேட்டா ஸ்ட்ரெக்சரும் இருக்காம். அது எங்களுக்கும் இப்பத்தான் - மூன்றாம் செமஸ்டரில் இருக்கு. நோட்ஸ் வேண்டுமாம். எங்களிடம் இல்லையே? அதான் என்ன செய்யறதுன்னு..."

இது அவன் எதிர்பாராதது, அவள் இதைத் தெரிந்து கொண்டுதான் அவனிடம்  கேட்டாளா என்று அவன் யோசித்தான், ஐயோ என்னடா இது சோதனை என்று நினைத்துக் கொண்டவனாய்

"ஸ்டுடண்ட்ஸ், இங்கே லக்சரர்ஸ் தற்ற நோட்ஸே போதும், அப்புறம் புக்ஸ் இருக்கும். உங்களுக்கு சீனியர் நோட்ஸ் தேவைப்படாது, தேவைப்பட்டால் உங்க லெக்சரர் மூலமா மூவ் பண்ணுங்க." என்று சொல்லிவிட்டு அவளைப் பார்த்தான். இப்பொழுதும் அவள் அவனைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பிறகு அவர்கள் ஒவ்வொருவருடைய பெயர், ஊர், அப்பாவின் தொழில் இன்னபிற விவரங்களைச் சொன்னார்கள். கேட்காமல் இருப்பது போல் பாவனை செய்துவிட்டு அவள் சொல்லும் விவரங்களை கூர்மையாகக் கேட்டேன். பெயர் அகிலாண்டேஸ்வரி, ஊர் ஸ்ரீரங்கம், அப்பா புரோகிதர்.

இதன் கடைசியில், சுந்தரம் கேட்க கூடாத ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"உங்களுக்கு ஏதாவது கேள்வி இருந்தா கேட்கலாம்" என்றான்.

உடனே அகிலா எழுந்து "நான் பேச்சுப்போட்டியில் கலந்துப்பேன், அதுக்கு யார்கிட்ட கேட்கணும்?" என்று கேட்டுவிட்டு அவனை வேறு தனியாகப் பார்த்தாள்.

"தாஸ் அண்ணாதான் கல்ச்சுரல் லீட், அவர்கிட்டத் தான் சொல்லணும். ஆனா உங்களுக்கு வாய்ப்பு இருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். ஏன்னா அண்ணா வருஷாவருஷம் கலந்துக்கிட்டு முதல் பரிசு வாங்கி வருவார்," என்று சொல்லி பெருமையாக வேறு அவனைப் பார்த்தான்.

தலையெழுத்தே வம்புல மாட்டிவிட்டுட்டானே என்று நினைத்தவனாய் "அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, உங்கள் பெயரையும் பதிவு செய்யலாம். போட்டிக்கு முன்பு கல்லுரியில் ஒரு போட்டி நடக்கும். அதில் வென்றவர்கள் தான் யுனிவர்சிட்டி போட்டியில் கலந்திக்கணும். அதனால உங்கள்ல யார் யாரெல்லாம் நல்லா பேசுவீங்களோ அவங்களெல்லாம் கலந்துக்கலாம். அதுக்கு மாலை நேரத்தில என்னை தனியா பாருங்க" என்று மோகன் சொன்னான். அவளுக்காக என்றில்லாவிட்டாலும், அதுதான் முறை.

என்னடா இது இன்று சுத்தி சுத்தி அடிக்குதே என்று  நினைத்துக்கொண்டவனாய் மீண்டும் வகுப்பறைக்கு வந்தான்.

மாலை ஐந்து மணியிருக்கும், கல்லூரி எப்பொழுதும் நாலே காலுக்கே முடிந்துவிடும், ஆனால் அன்று கொஞ்சம் வேலையிருந்ததால் அவன் கிளம்பியிருக்கவில்லை. ஐந்து மணிக்கு அகிலா பர்ஸ்ட் ப்ளோரிலுள்ள அவன் வகுப்பறைக்கு வெளியில் நின்று கொண்டிருந்தாள். அப்பொழுது தான் என்னவோ நினைத்தவனாய் வாசல் பக்கம் திரும்ப நின்று கொண்டிருந்தாள். எப்பொழுதிலிருந்து நிற்கிறாளோ தெரியவில்லையென்று நினைத்து உள்ளே கூப்பிட்டான்.

"மறந்தே போயிட்டேன், கூப்பிட்டுயிருக்கலாம்ல."

"இல்ல இன்னொரு பையனும் வந்தான், இப்ப கீழே போயிருக்கான் வரட்டுமேன்னு பார்த்தேன். அதுமட்டுமில்லாம உங்களை கூப்பிட பயமாயிருந்தது" என்று சொன்னாள்.

அவன் அவள் சொன்ன கடைசி வாக்கியத்தை கவனிக்காதது போல விட்டுவிட்டு.

"சரி சொல்லு, நான் உனக்கு என்ன பண்ணனும்"

"இல்ல நீங்கதான் பேச்சுப்போட்டியில கலந்துக்கணும்னா உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு சொன்னீங்க, ஆனா நான் பேச்சுப்போட்டியில கலந்துக்கல; வேற என்ன போட்டியிலெல்லாம் கல்லூரி கலந்துக்கும்னு தெரிஞ்சா, எதிலாவாது கலந்துக்கலாமேன்னுதான்"

வேண்டுமென்றே அவனைக் கிண்டுகிறாள் என்று அவன் ‘ஏன் பேச்சுப்போட்டியில கலந்துக்கலை’என்று கேட்கவில்லை.

"நாங்க அது இல்லாம, ஸ்கிட், மைம் இரண்டுலேயும் கலந்துப்போம், டான்ஸ் மற்றதெல்லாம் என்கிட்ட இல்லை"

"நான் டான்ஸ் ஆடமாட்டேன், நாடகத்தில் கலந்துக்கிறேன், முன்னாடி எங்க ஸ்கூல் நாடகத்திலெல்லம் நடிச்சிருக்கேன்"

மோகன் அதற்கு மேல் பேச்சை வளர்க்க விரும்பாமல், "சரி உன் பேரை சேர்த்துக்கிறேன், தேவையிருந்தால் கூப்பிடுகிறேன். நன்றி" என்று சொல்லிவிட்டு என் நோட்டில் நோட்ஸ் எடுக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆனா ஒரு இரண்டு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும் அவள் கிளம்பாததால்,

"ம்ம்ம்... அப்புறம்?" என்றான்.

அவள், "இல்லை, நோட்ஸ்..." என்றாள் முகத்தை அப்பாவி போல் வைத்துக் கொண்டு.

"நான் உன்கிட்ட முதல்லையே சொன்னேன், பின்னாடி கிளாஸ்லையும் சொன்னேன்... இதுக்கு மேல உனக்கு என்ன தெரியணும்." அவனுக்கு உண்மையிலேயே தெரியாததால் கேட்டான்.

"இல்லை, கனிமொழி அக்காத்தான் உங்க கிட்ட கேட்கச் சொன்னாங்க, அவங்க எனக்கு அக்கா முறை வரும். ஆனா இதை உங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடி நமக்குள்ள என்னன்னமோ நடந்திருச்சி, உங்களுக்கும் என்னை பிடிக்காமப் போச்சு..." கொஞ்சம் விட்டால் அழுதுவிடுவாள் என்று தோன்றியது அவனுக்கு.

"கனிமொழியா?" கனிமொழி மோகனுடைய இரண்டாம் ஆண்டு ஜூனியர், சொல்லப்போனால் அவனுடைய ஒரே பெண் தோழி, நாடகத்திலெல்லாம் அவனுடன் நடிக்கும் பெண், இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்தக் கல்லுரியிலேயே அவனைக் கிண்டல் அடிக்கக்கூடிய அளவு உரிமையுள்ளவள் அவள் ஒருத்தி தான்.

"கனிமொழிக்கு என்ன ஆச்சு, இன்னிக்கு ஆளையே காணோம்?" பதறியபடி கேட்டான், இவளிடம் நான் நடந்துகொண்டது தெரிந்தால் என்ன கேட்பாளோ என்று நினைத்தபடி. நிச்சயம் வம்பிழுப்பாள் என்று தெரியும் அவனுக்

"உடம்புக்கு கொஞ்சம் சரியில்லை, நாளைக்கு வருவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்" இன்னும் அவள் கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டுதானிருந்தது. நல்ல நேரம் அவள் சொன்ன அந்த மற்றொரு பையன் வந்தான் இவன் தப்பித்தேன்.

"அண்ணா நானும் நல்லா பேசுவேன், நீங்க நாடகமெல்லாம் போடுவீங்கன்னு கேள்விப்பட்டேன், நானும் நடிக்கலாம்னு தான் உங்களைப் பார்க்க வந்தேன்."

"சரி உன்பேரு சொல்லு, எழுதிக்கிறேன், தமிழ் எச்ஓடி கிட்ட சொல்றேன். வாய்ப்பிருந்தா கூப்பிடுறேன்"

"அண்ணா, உங்க நோட்ஸத்தான் லெக்சரர்ஸ் யூஸ் பண்ணுவாங்களாமே, நோட்ஸ் கிடைக்குமா சி-க்கும், டேட்டா ஸ்ட்ரெக்சருக்கும்"

அவனுடைய நோட்ஸுக்கு அந்தப் பெருமை இருந்தது தான். லைப்ரரி லைப்ரரியாய் அலைந்து அவன் எழுதியிருந்ததை திருத்தி படம் வரைந்து விவரித்திருந்ததை அவன் கல்லூரியில் எல்லோருமே உபயோகித்து வந்தனர் என்றாலும் இன்னொருவர் எழுதியதைப் படிப்பதைவிடவும் அவன் செய்தது போல் உணர்ந்து எழுதிப் படித்தால் தான் தேர்ச்சிக்கு உதவியாய் இருக்கும்.

"யேய், அப்படியெல்லாம் உன்கிட்ட யார் சொன்னா, அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை, என்னடா இது ஜூனியரா வந்த இரண்டாவது நாளிலேயே எனக்கும் என் வாத்தியாருங்களுக்கும் சண்டை மூட்டிவிட்ருவீங்க போலிருக்கே? இந்தப் பொண்ணுக்கிட்ட நோட்ஸ் கொடுக்கிறேன் வாங்கிக்க, எனக்கு கொஞ்ச வேலையிருக்கு அப்புறமா பார்க்கலாம்" என்று சொல்லிட்டு அவளைப் பார்க்க தைரியம் இல்லாமல் திரும்பவும் நோட்ஸ் எழுதத் தொடங்கினான்.

அன்றைக்கென்னமோ கீழே விழுந்து இன்னும் கீழே போய்க் கொண்டேயிருந்தது  போல் தோன்றியது அவனுக்கு.

(தொடரும்...)

Tuesday, September 20, 2016

உள்ளம் உடைக்கும் காதல் 1

பளீரென்று அவள் கன்னத்தில் அறைந்து மோகன் தன் வாழ்நாளில் என்றுமே சொல்லியிராத ஒரு கெட்டவார்த்தையைச் சொல்லி அவளைத் திட்டிவிட்டு பின்னர் கோபமாய் "மரியாதையா நடந்துக்கோ, தெரிஞ்சத மட்டும் பேசு" என்று சொல்லி வேகமாக அங்கிருந்து நகர்ந்திருந்தான்.

அன்றைய பொழுதின் நினைவுகள்  மீண்டும் மீண்டும் வந்து அவன் கழுத்தை நெரித்து இரவு தூக்கம் வராமல் செய்யத்தொடங்கியது. கோடை விடுமுறையின் கடைசி நாட்களின் பொழுது பேச்சுப்போட்டி ஒன்றில் கலந்து கொண்ட அவன் அன்றைய தலைப்பில் மிக அருமையாகப் பேசி, காந்தி, பாரதி, கண்ணதாசன், பாரதிதாசன் இவர்களின் கருத்துக்களையும் இடையிடையே இட்டு, 'என் சிறுநீரைக் குடித்தால் உனக்கு விடுதலை தருகிறேன்' என்று சொன்ன அமெரிக்க சார்பு பொலிவிய அரசிடம், 'என் தலை மயிறு கூட அந்த சுதந்திரத்தை ஏற்காது' என்று சொல்லி இறந்து போன செகுவாராவின் கருத்துக்களைச் சொல்லி முடித்த பொழுது அரங்கம் அதிரும் கரவொலி.

பின்னால் வந்து பேசிய அவளை அதற்கு முன்பு மோகன் திருச்சியில் பார்த்ததில்லை, பெரும்பாலும் கல்லூரிக்கிடையிலான பள்ளிகளுக்கிடையிலான பேச்சுப்போட்டிகளில் மிகவும் தெரிந்த நண்பர்களே பங்குகொள்வார்கள். ஆனால் இந்தப் பேச்சுப்போட்டி வயது வித்தியாசம் இன்றி எல்லோருக்குமானது - யார் வேண்டுமானாலும் பங்கு கொள்ளலாம். அவன் பேசி முடித்தபின் மேடையேறிய அவள், முதல் வரியிலேயே "முன்னால் பேசிட்டு போனாரே, அவரை நேற்று ஒரு பெட்டிக்கடையருகில் கையில் சிகரெட்டுடன் பார்த்தேன், இவரும் இவர் நண்பர்களும் சேர்ந்து அங்கு போகும் பெண்களை எல்லாம் கிண்டல் செய்து கொண்டிருந்தார்கள், இப்படிப்பட்ட இவருக்கு செகுவாராவைப் பற்றி பேச அருகதையே இல்லை!" என்று சொல்ல, போட்டி நடந்த இடம் ஒரு பெண்கள் கல்லூரி என்பதால் பலத்த கரகோஷம், அதன் பின்பு அவளுக்கு கொடுத்திருந்த தலைப்பிலும் பேசினாள். அவள் பேசிவிட்டு மேடையை விட்டுக் கீழிறங்கும் போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. பெண்களை மதிக்கும் மோகன், அப்படி நடந்து கொண்டது அவனுக்கே ஆச்சர்யமாகத்தான் இருந்தது.

இதெல்லாம் நடந்து முடிந்திருந்த ஒரு காலையில் மத்தியப் பேருந்து நிலையத்தில் கல்லூரிப் பேருந்திற்காக மோகன் காத்துக்கொண்டிருந்தான், திருவெறும்பூருக்கு அவன் கல்லூரிப் பேருந்து வராதென்பதால் எப்பொழுதையும் போல் இன்னொரு பேருந்து மாறிவந்திருந்தான். விராலிமலை செல்லும் பேருந்துகள் நிற்கும் நிழற்குடை அருகில் நண்பர்கள் ஆசிரியர்களுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். தூரத்தில் வருவது அவனைத் திட்டியவளைப் போல் தோன்றியதால் தூணிற்குப் பின்னால் சென்று மறைந்து கொள்ள உத்தேசித்தான் ஆனால் அவளும் அவர்களுடைய நிழற்குடை அருகில் வந்ததால், இதை இங்கேயே இன்றே முடித்துக் கொள்ள நல்ல வேளையாய்ப் போய்விட்டதே என்று நினைத்தவனாய் நேராய் அவளிடம் சென்று,

"உன்கிட்ட கொஞ்சம் தனியாகப் பேசவேண்டும்." அவன் சொன்னதும், கொஞ்சம் விலகி வந்தவள், "ம்ம்ம் சொல்லுங்கள்."

"என்னை மன்னிச்சிருங்க, நேத்து கோபத்திலே திட்டிட்டேன், அந்த வார்த்தை சொல்லி திட்டியிருக்க கூடாதுதான், ஆனால் சொல்லிட்டேன், தயவுசெய்து மன்னித்து விடுங்கள்!" சொல்லிவிட்டு அவள் கண்களையே உறுத்துப் பார்த்தான், அவனிடம் கபடமில்லை.

"நேத்திக்கு நீங்க என்னவோ திட்டினீங்கன்னு தெரியும், ஆனா சத்தத்துல என்ன சொன்னீங்கன்னு கேட்கலை, பரவாயில்லை, எம்மேலையும் தப்பிருக்கே, நீங்க சாதாரணமா எடுத்துப்பீங்கன்னு நினைச்சேன். நீங்க கோபமாய்ட்டீங்க ஆமா உங்களுக்குத்தான் முதல் பரிசு கொடுத்தாங்க, ஆனா வாங்க நீங்க வரலையே?" கேட்டாள்.

"இல்லை மனசு சரியில்லை, அதான் வாங்கலை, அது ஒன்னும் பிரச்சனையில்லை, தயவு செய்து என்னை மன்னிச்சிருங்க!" என்று சொல்லிவிட்டு அவளைவிட்டு நகர்ந்துவந்து நின்றான்.

சிறிது நேரத்தில் கல்லூரிப்பேருந்து வந்து நின்றது, அவனும் நண்பர்களும் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்ட சிறிது நேரத்தில் அவளும் வந்து உட்கார்ந்தாள். மோகனால் அவன் கண்களையே நம்பமுடியவில்லை, உடனே சார்லஸிடம், 'டேய் யார்ரா அவ? நம்ம காலேஜா?' என்று கேட்டான்.

“யாருக்குத் தெரியும், ஃபர்ஸ்ட் இயரா இருக்கும், நம்ம பஸ்ல ஏற்றான்னா நம்ம காலேஜாத்தான் இருக்கும்.” இது சார்லஸ்.

அய்யோ இந்த விஷயம் இதோடு முடிந்துவிடும் என்று நினைத்தால் முடியாது போலிருக்கிறதே, இன்னும் ஒரு வருஷம் இவளோட குப்பை கொட்ட வேண்டும் போலிருக்கிறதே என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் வாழ்க்கை வேறு விதமாக நினைத்திருந்தது.

அன்று கல்லூரியில் புதிதாக சேர்வதற்காக மாணவர்கள் வரும் நாள், நிர்வாகம் ஒரு விழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தது அவர்கள் கல்லூரி நிர்வாகம், மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் என்பதால் நடத்தும் பொறுப்பு மோகனுக்கும் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கும். எல்லா ஏற்பாடுகளும் ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே முடிந்திருந்தது, சில கடைசி நேர விஷயங்கள் மட்டும் மீதமிருந்ததன. இரண்டு மணிநேரக் கலைநிகழ்ச்சிகள், 90 சதவீத பொறுப்புகளை இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு, நடத்துவதை மட்டும் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே எல்லா நிகழ்சிகளையும் ரிகர்ஸல் பார்த்தாகிவிட்டது. மேடையும், நிகழ்ச்சியை நடத்துவதும் மோகன் பொறுப்பில் இருந்தது.

காலையில் கல்லூரிக்குள் நிழைந்ததுமே பிரின்ஸிபால் மோகனிடம், "தாஸ், எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சா, ஒன்னும் தப்பில்லையே. ஏடாகூடமாச்சுன்னா சேர்மன் கோச்சுக்குவார் பார்த்துக்கோ!".

"இல்லை சார், எல்லாம் சூப்பராக வந்திருக்கு, இந்த வருஷம் அசந்திரப் போறீங்க பாருங்க," என்றான்.

நிகழ்ச்சிகளெல்லாம் மிகச் சிறப்பாக நடந்தது, சொல்லப்போனால் மற்ற ஆண்டுகளைவிட மிகச் சிறப்பாக இருந்தது, மற்ற ஆண்டுகளில் ரிகர்ஸல் பார்க்காமல் வந்து விடுவார்கள், அதனால் கடைசிநேரக் குழப்பங்கள் இருக்கும். இது தெரிந்துதான் மோகன் எல்லா நிகழ்சிகளுக்கும் ரிகர்ஸல் தரவேண்டும் என்று கட்டாயமாகச் சொல்லியிருந்தான், இரண்டாம் ஆண்டு மாணவர்கள் மிகவும் நன்றாகச் செய்திருந்தார்கள், ஆக மொத்தம் எல்லாம் நன்றாக நடந்தது.

வாழ்த்துரை கூறவந்த சேர்மன், மிகவும் உற்சாகமாகி மேடையில் நின்று கொண்டிருந்த அவனை அருகில் அழைத்து, “இவரு மோகன், மூன்றாம் ஆண்டு கணிப்பொறியியல் மாணவன், வருஷாவருஷம், இவர் மற்றும் இவரோட குழுவால் கல்லுரிக்கு நிறைய பரிசு, நிறைய கேடயங்கள், நல்ல பேரு கிடைச்சுக்கிட்டிருக்கு, எனக்குத் தெரியும் இந்த வருஷம் விழா நல்லாயிருக்குமுன்னு. புது மாணவர்களாகிய நீங்கள் இவரை மாதிரித்தான் வரணும். உங்களுக்கு என்ன உதவி வேண்டுமானாலும் இவரை நீங்க கேட்கலாம்” என்று ஒரே பாராட்டு மழை.

பிறகு "உங்கள்ளேர்ந்து - புதிய மாணவர்களிடம் - ஒருத்தர் வந்து விழா எப்படியிருந்தது. நீங்கள் கல்லூரிகிட்டேர்ந்து என்ன எதிர்பார்க்கறீங்கன்னு சொன்னீங்கன்னா இன்னும் சிறப்பா இருக்கும்!" என்று சொல்லி உட்கார்ந்திருந்த புதிய மாணவர்களைப் பார்த்தார். அவனும் அப்போழுதுதான் அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு முறை ஆழமாகப் பார்த்தான். மூன்றாம் நான்காம் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த அவளும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதையும் உணர்ந்தான்.

கொஞ்ச நேரம் யாருமே வரவில்லை, கடைசியில் அவன் நினைத்ததைப் போலவே அவள் தான் மேடையேறி வந்தாள்.

நிகழ்ச்சிகள் நன்றாக இருந்ததாகவும், சீனியர்கள், ஜூனியர்களுக்கு உதவினால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்றும் கூறிவிட்டுச் சென்றாள். நன்றியுரை கூறவந்த அவன் எல்லோருக்கும் நன்றி கூறிவிட்டு - அவளுக்கும் சேர்த்து - 'நானும் சீனியர் என்பதால் உங்களுக்கு எல்லா விதத்திலும் உதவுவதாக'க் கூறி நிகழ்ச்சியை முடித்து வைத்தான்.

நிகழ்ச்சி முடிந்த சில மணிநேரங்களிலேயே அவள் அவனிடம் வந்து அப்படி ஒன்றை கேட்பாள் என்று கனவிலும் அவன் நினைத்திருக்கவில்லை.

(தொடரும்...)

Sunday, September 18, 2016

மோகனீயம் - புதுவெள்ளம்

இருள் மொத்தமாய் கும்மிருட்டு ஒளியில்லை மனமும் அப்படியேயானது. வெளிச்சக்கீற்றுக்காய்க் காத்திருந்தது எத்தனை யுகம், பெருவெடிப்பிற்கு முன் காலம் என்ற ஒன்று இல்லாததைப் போல. காலமே இல்லாமல் போனதைப் போலவேயிருந்தது. ஒன்றுமேயில்லை மனதிலும் எதிலும், உணர்வொன்று இருந்தது எப்படி இத்தனை இருட்டு, கருமை என்பதைப் பற்றி எப்படி மீள்வது என்பதைப் பற்றிய யோசனையில்லை, ஆச்சர்யம். எதைப்பற்றிய நினைவும் இல்லாமல் வெறும் இருட்டைப் பற்றி மட்டும் யோசித்தபடி. கண்முழித்தேன். இத்தனை குப்பையாய் இருந்தது முன்னம் உமையாள் தற்கொலைக்கு முயன்ற சமயம் தான். சிந்துவை அவள் தந்தை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லும் வேலையிருந்தது. நான் உமையாளிடம் என் எதிர்ப்புக்களை எல்லாம் சொன்ன பிறகு உறுதியளித்திருந்தேன், நிச்சயமாய் ஒருமுறை சிந்துவை அழைத்துச் செல்வதாய். இப்பொழுது என் முன் தலையப் பிடித்தபடியிருக்கும் சிந்துவிடம் எப்படி சொல்லிப் புரியவைப்பது என்பதில் பிரச்சனை இருந்தது.

எவ்வளவு பெரிய பாரம், தன் தந்தையென்றறிந்த ஒருவர் தன் தந்தையில்லை என்பதில் எவ்வளவு சங்கடம் இருக்க வேண்டும், எவ்வளவு கேள்விகள், அவள் என்னை சீண்டியதில் திட்டியதில் உபயோகப்படுத்திக் கொண்டதில் எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. அவைகளை நான் உமையாளுக்காக ஏற்றுக்கொண்டேன். அந்தப் பொறுப்பை உமையாள் என்னிடம் தந்திருக்க வேண்டாமென்றே முதலில் நினைத்தேன், பின்னர் தற்சமயம் என் சுயநலம் சார்ந்து அது நல்லதென்று உணர்ந்தேன். இன்று மதியம் அவளிடம் தெரிந்த என் மீதான கோபம் நான் அதுவரை அவளிடம் உணர்ந்திராதது, ஒரு கசப்பு, வேப்பங்காயைப் புசித்தது போல நாக்கின் நுனியின் பட்டு உடம்பெல்லாம் உணர்ந்தது போல. மனதின் சூழ்ச்சிப் பின்னல்களில் இருந்தது அந்த நினைவுகளை துரத்த முயன்றபடியிருந்தேன். கடற்கரைப் பொழுதுகளை நினைத்துப் பார்த்தேன், சிந்து கடற்கரை அலைகள் சீண்டல்கள் முத்தம் உரசல்கள் கிள்ளல்கள் என்று எத்தனையோ நிகழ்ந்தது. ஆனால் கடற்கரை மணலைப் போல் கசப்பு நீங்குவதாயில்லை.

எவ்வளவு ஆசை சிந்துவுக்கு என் மேல் என்று வியந்திருக்கிறேன், காரணங்களைத் தவிர்த்துவிடுவேன் பெரும்பாலும். என்ன காரணமாய் இருக்க முடியும், சிந்துவிற்கு எதனாலோ உமையாள் மீது அளவிடமுடியாத பிரியம். மகள் தன் அம்மாவின் மீது வைக்கும் பாசத்தை விடவும்.  என் மீதான ஆசை அங்கிருந்து தொடங்கியிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அவள் என்னிடம் ஒரு அடிமையைப் போல் நடந்து கொண்டதை ஒரு முறை சிந்து மறைந்திருந்து பார்த்திருந்தாள். அங்கிருந்து தொடங்கி நீள அகலாமாய் விரிந்திருக்க வேண்டும்.  உமையாள் ஒரு சமூக கட்டமைப்பிற்குள்ளானவள், அவளுக்கு என்னைப் பிடித்திருக்கலாம், ஆனால் காலம் ஒரு காலும் எங்களை சமூக கட்டமைப்பிற்குள் இணைத்துக்கொள்ள அனுமதி தராது. சிந்துவால் தான் என் எதிர்காலம் பற்றியே யோசித்தேன். தேவையான பணமும் தேவைக்கதிகமான கூடலும் என்று சலனமில்லாத நதியொன்றில் செல்லும் படகைப்போல் நீண்டிருந்த பயணத்தில் புதுவெள்ளமாய் சிந்துவந்தாள். மனம் புது வெள்ளைத்தை நினைத்ததும் புன்னகைத்தது, ஆம் புதுவெள்ளம் தான். படகை கவிழ்த்துப் போடச் செய்யும் புதுவெள்ளம். முதல் முறை அவளுடனான கூடல் மனதில் நிழலாடியது. அவசரம். ஒத்திசைவைக் கொண்டுவர முயற்சித்த என் அத்தனை முயற்சிகளையும் முறியடித்தாள். பார்வையாளனாய் பங்குபெற்றேன். நான் உமையாளிடம் சொல்லியிருக்கவில்லை என்றாலும் அவள் என்னிடம் சொன்ன பொழுதே இப்படித்தான் யோசித்திருந்தேன். சிந்துவை சென்னை அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமென்றால் இப்படித்தான் முடியும் என்று மனது ஒரு ஆழமான முடிவிற்கு வந்திருந்தது.

அலைபாயும் மனதை நிலைநிறுத்தி எப்படி சிந்துவை அவள் தந்தை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வது என்பது பற்றி யோசித்தேன். ஹோட்டல் அறையை சுத்தம் செய்வதற்காக வந்தவள் செய்துவிட்டு நகர்ந்ததும். மனதிற்கு சுத்தம் தேவைப்பட்டது, அழகாக ஆரம்பித்த பொழுதொன்றை நான் குப்பைப்படுத்தினேன். சிந்து அந்தச் சூழலை எப்படி வேண்டுமானாலும் நகர்த்தியிருக்கலாம் ஆனால் அவள் அதை இன்னும் அசிங்கப்படுத்துவதாய், என்னைச் சீண்டி என்னுடன் உறவுகொண்டாள். அப்படியாரும் என்னிடம் உறவு கொண்டதில்லை ஆதலால், மனம் குப்பைத் தொட்டியை கற்பனை செய்தது. அவள் சொன்னது உண்மை தான், நான் அன்று உச்சமடையவில்லை, அவள் உச்சமடைந்ததை உணர்ந்தேன். அதிர்ச்சியில் இருந்து நான் இன்னும் மீளவில்லை, எழுந்து சென்று சோபாவில் உட்கார்ந்தவள் என்னையே பார்த்தபடியிருந்தாள். நான் அதற்கும் ஒத்துழைக்காதவனாய் தலையைக் குனிந்தபடி மனதில் குவியும் அழுக்கை அகற்றியபடியிருந்தேன்.

என்னால் ஒரு உரையாடலை மனதிற்குள் உருவாக்கவே முடியவில்லை. கற்பனை அள்ளித்தரும் உரையாடல்களை இல்லாமல் ஆக்கியிருந்தாள் சிந்து. நான் குளியல் எனக்கு கொஞ்சம் மனமாற்றத்தை தரும் என்று நினைத்து குளிக்கச் சென்றேன். உடல்தான் சுத்தமானது மனதல்ல. காலம் தான் எத்தனை சுவாரசியமானது அது அள்ளித்தரும் கற்பனைசெய்ய முடியாத பக்கங்கள். ஆச்சர்யமானவை.

டவல் ஒன்றுடன் வெளியில் வந்த என்னிடம் சிந்து, “I am sorry, for what I did." பின்னர் மௌனம் நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை அவளே “I want to go there, and meet them” என்றாள். யாருக்கு நன்றி சொல்ல மனம் புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தது, குளியலும் அதற்கு ஒரு காரணமாய் இருக்கும். “Please help me, I will blow the shit out of you!”. அவளை மன்னித்துவிட்டிருந்தேன் அவள் இறங்கி வருவாள் என்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை. அவளிடம் “I will take you, but if you promise no more sex between us!". அவள் சிரித்தாள் “I think I have had better sex with others. And you are done here, believe me" என்றாள். இருக்கலாம் மறுப்பதற்கில்லை நான் சுகவாசி, “I am very happy in that case”. என்னை வருத்த அவள் சொல்லியிருக்கலாம் உன்னைவிட பெட்டரான செக்ஸ் நான் அடைந்திருக்கிறேன் என்று ஆனால் நான் அவளை வெல்ல நினைத்தவனல்ல என்பதால் கவலைப்படவில்லை. அவள் இறந்து போன தன் தந்தையின் குடும்பத்தைப் பார்ப்பதில் பிரச்சனையிருக்கும் என்று நினைத்திருக்கலாம், ஆனால் உயிருடன் இருக்கும் அவர் தந்தையின் செல்லுபடி தெரிந்திருக்காது. சொல்லப்போனால் சிந்து அவர்களைப் பார்க்க வருகிறாள் என்பது வரை அவர்களுக்குத் தெரியும், உமையாளும் மேஜரும் அந்த மனிதருக்கு நிறைய செய்திருக்கிறார்கள்.

குளிக்கச் சென்றாள். மனம் ஒரு அமைதிக்குத் திரும்பத் தொடங்கியிருந்தது. குளித்துவிட்டு அப்படியே வெளியில் வந்தாள், நான் உபயோகித்தது தவிர்த்து இன்னும் இரு துண்டுகள் நிச்சயம் இருந்தது அங்கே, ஹேங் ஓவர் போயிருக்க வேண்டும். ஷவரில் குளிக்கும் பொழுது அடேல் உடைய பாடலொன்றை பாடிக்கொண்டிருந்தாள். துண்டொன்றை வைத்து தலையைத் துவைத்தபடி என்னைப் பார்த்தாள். இன்னமும் ஆடையொன்று அணிவதாய் அவள் இல்லை. என்னைப் பார்த்து ஷாடோ பாக்ஸிங் செய்தாள், அவளுடைய குலுங்கிய முலைகளில் இருந்து கண்களை தவிர்க்க பாடுபடவேண்டியிருந்தது. எவ்வளவோ நடந்து விட்டிருந்தது அன்றைய ஒரு நாளில், கடற்கரையில் அலைந்து காதலில் விழுந்து களவி கொண்டு கோபப்பட்டு சண்டை போட்டு முகத்தில் அறைந்து இப்படி. முலைகளைக் குலுக்கியது போதாது கிக் பாக்ஸிங் வேறு செய்து காட்டினாள். அவள் தலை துவட்டி, ஹேர் ட்ரையர் உபயோகித்து ஹேர் சீரம் போட்டு தலைமுடியை சீவி, மேக்கப் செய்து கொண்டு கடைசியாய் உடை உடுத்துவதற்கு ஒன்றரை மணிநேரம் செய்தாள். உடை கடைசியாய் உடுத்தியது தான். கண்களுக்கு ஹெவியான அலங்காரம், எனக்குப் பிடித்த வகையில், மிகவும் பிடித்த வகையில்.

அவள் சராசரிக்கும் மேல் அழகானவள், அவளுடைய வயதும் அழகும் பெரும்பாலானோரைக் கவரும் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருந்ததில்லை, அவள் தொடர்ச்சியாய் உடற்பயிற்சிக் கூட செல்பவள், வாரத்திற்கு இரண்டு முறை அவளுக்கு நாட்டியப் பயிற்சியும் இருந்தது. பரதநாட்டியம் ஆடுவாள் என்று தெரியும் ஆனால் மேற்கத்திய நடனம் ஒன்றையும் கூட கற்றுவந்தாள். அவள் உடம்பில் தேவையில்லாத சதை என்ற ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. அழகாகக் காட்டிக் கொள்ளும் படி மேக்கப் அணியும் திறமையும் உண்டு. நான் அவளிடம் அவள் உண்மைத் தந்தை பற்றிய விஷயத்தை சொல்ல நேர்ந்திராவிட்டால் எங்களுக்குள் நடந்த அந்த வருந்தத்தக்க சம்பவத்தை விடுத்தால், அப்பொழுதே அவளை கட்டிலில் சாத்தி உடலுறவு கொள்வதற்கு முயன்றிருப்பேனாயிருக்கும். நான் பார்க்கவேண்டுமென்று அவள் செய்தாலும் பார்க்காதது போலவே இருந்தேன். அழகான வெள்ளை நிற சுடிதார் ஒன்றை அணிந்திருந்தாள், போட்டியொன்றிற்காய் நடை பயிலும் குதிரை ஒன்றைப் போல் ஹைஹீல்ஸ் போட்டபடி நடந்து வந்தாள். அவளுடைய உடை தேர்வுகள் எனக்குப் பிரியமானவை. உள்ளே வெள்ளை கோர்செட் ஒன்று. என் கண்ணெதிரில் தான் அவள் நிர்வாணத்தில் இருந்து அழகுப் பதுமையாக உருவெடுத்தாள், கவனம் செலுத்தாது போல் நான் அவளை உணர்ந்து வந்தேன்.

கதவைச் சாத்திவிட்டு அறைக்கு வெளியில் இரண்டு அடி வைத்திருப்போம்.

“hey if you want I can have sex with you” என்றாள். அவள் என் மனதைப் படித்திருக்க வேண்டும். நான் கல்லாக்கிக் கொண்டு “thanks but no thanks, you better have it with that somebody who does it better than me” என்றேன். “Hey no offense. You can’t treat your women badly don’t you. I want rough sex” என்றாள் கண்ணடித்தபடி. நான் அதற்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளை அழைத்துக் கொண்டு பெரியவர் வீட்டுக்கு வந்தேன். ஆனால் மனது அவள் சொன்ன விஷயத்தை பற்றி மட்டும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தது.

அந்த வீட்டில் நாங்கள் நினைத்தபடியில்லாமல் ஒரு சிலருக்கு சிந்து பெரியவரின் மகள் என்று தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அவர்கள் அதை வெளிப்படையாக சொல்லவில்லை, புரிந்துகொள்ளும் விதமாக இருந்தது. அவளுக்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சி தான். யாருக்கும் தெரியாமல் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடலாம் என்று அவள் ஊகித்திருந்தது தெரிந்தது. சிந்துவிடம் அதுவரை நான் பார்த்திராத உணர்ந்திராத ஒரு முதிர்ச்சி வெளிப்பட்டது அந்த வீட்டில். பெரியவரின் மனைவி அக்கறையாய் உமையாளையும் மேஜரையும் பற்றி விசாரித்தாள். உமையாளுக்கே அவளுடைய மகள் வயதுதான் இருக்கவேண்டும். சிந்து பெரியவரின் பெயர்த்தி வயதுதான். என்னைப் பற்றிய விசாரிப்புக்களை நாங்கள் பெரிதும் விளக்காமல் தவிர்த்தோம் மேஜருடைய ப்ரண்ட் உடைய பையன் என்பது போல். பெரியவருக்கு பெண் பிள்ளை கிடையாதாம், மூன்று ஆண் பிள்ளைகள். பெரியவரின் மனைவிக்கு சிந்துவை மிகவும் பிடித்துவிட்டது தொட்டுத் தொட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை பற்றிய விசாரணை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. சிந்து பெரிய மனுஷித் தன்மையில் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். என் மனதில் சற்று நேரத்துக்கு முன் நிர்வாணமாய் ஷாடோ பாக்ஸிங் செய்த பெண்ணை ஓரங்கட்டுவது முடியாததாய் இருந்தது.

வற்புறுத்தி அவளுக்கு பட்டுப் புடவை கட்டிவிட்டனர், அவர் வீட்டு மக்கள். முதல் முறை அவளைப் புடவையில் பார்த்தேன். தொலதொலா ஜாக்கெட் உடன். நகையும் ஏறியிருந்தது. பொட்டொன்றும் கூட. அவள் வெளியில் வந்து என்னை கண்களை விரித்து ஆச்சர்யமாய்ப் பார்த்தாள். சமயம் கிடைத்த பொழுது நான் “I want to have sex with you now” என்றேன். அவள் எப்பொழுதிலுமிருந்து மாறுபட்ட இன்னொரு பெண்ணாய் இருந்தாள், கேட்டதும் அவள் முறைத்தது எனக்கு இன்னும் உற்சாகத்தை அளித்தது. “I will buy restraints, lets do BDSM, I will give you what you want - rough sex” என்றேன். கோபப்பட்டு விழித்தவள். தள்ளிப்போய் உட்கார்ந்தாள்.  பெரியவரின் மனைவி, சிந்து பெரியவரின் அம்மா போலவே இருப்பதாய்ச் சொன்னாள். பழங்காலத்து கருப்பு வெள்ளை படத்தைக் கொண்டு வந்து காட்டினாள்.

அன்றிரவு அவள் அங்கு தங்குவதாக முடிவானது. நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நானும் என் வீட்டிற்குச் சென்று அப்பா அம்மாவை பார்த்துவர நினைத்தேன். அது எங்கள் திட்டத்தில் இல்லை, ஆனால் சிந்து பெரியவர் வீட்டில் தங்குவதும் கூட திட்டத்தில் இல்லை தான். அவளிடன் அதைச் சொல்வதற்காக அழைத்தேன், பால்கனி வந்தவளிடம்.

“you look fucking sexy in the saree, lets do it now. I will fuck you so hard you will beg me to stop. How is that for rough.” என்றேன்.

”whats the matter, why did you call me” கேட்டாள்.

“don’t stay. Let go to the hotel and have sex” என்றேன். அதில் ஆர்வம் காட்டாதவளாக நின்றவளிடன் “Okay you stay here, I will go meet my mom and dad” சொல்லி யாரும் அறியாவண்ணம் அவள் வலது முலையைப் பற்றி இழுத்தேன். விரல்களில் சிக்கிய காம்பு வலியை இன்னும் அதிகரித்திருக்கவேண்டும். அவள் கத்த முடியாமல் பதறியதை ரசித்துச் சிரித்தேன். அதுவரை வெறும் வார்த்தைகளில் விளையாடி வந்த நான் செய்தது அவளுக்கு ஆச்சரியமளித்திருக்க வேண்டும்.

Saturday, September 17, 2016

ரெக்க ரெமோ மற்றும் தேவி

தமிழ்ப்படங்களப் பத்தில் தமிழில் நாலு வரி எழுதி எத்தன நாளாகுது. தலைப்பின் வரிசை தரவரிசை இல்லை, நான் பார்த்த வரிசை. நான் அப்படியேப் போறேன்.


ரெக்க படம் ஆடியோ ரிலீஸில் விஜய் சேதுபதி சொன்ன மாதிரி, அவர் மனசாட்சி கேட்ட கேள்விக்கான பதில் இந்தப் படத்தில் நடிக்கக்கூடாதுங்கிறது தான். ஆனா இந்த மாதிரி அப்பப்ப ஒரு கல்லு உட்டுத்தான் ஆகணும் இல்லாட்டி முடியாது. இந்த முற கல்லு பட்டு மாங்கா விழல. அதுனால என்ன. தன்னோட திறமைய நல்லா வெளிக்காட்டியிருக்காரு. கதையெல்லாம் தேவையேயில்லைன்னு முடிவு பண்ணி இறங்கியிருக்காங்க. சின்ன கல்லு பெத்த லாபம் ஃபார்முலான்னு நினைக்கிறேன். காசு வந்துடுமாயிருக்கும்.


ரெமோ ஜெனியுனா நல்ல காமடியிருக்குற படம் வெடிச்சிரிப்பு நாலைந்து முறை வந்ததுன்னா படம் முழுக்க எல்லாவிதமான காமடியும் வைச்சிருக்காங்க. யோகி பாபு, ராஜேந்திரன், சதீஷ்னு காமடி நல்லா வொர்க்கவுட் ஆயிருக்கு. இந்தப் படம் பார்க்கும் பொழுது ரெக்க படத்து லட்சுமி மேனன் கேரக்டர் பெரிய லூசா இல்லை ரெமோ படத்து கீர்த்தி சுரேஷ் பெரிய லூசான்னு ஒரு யோசனை. ஆனா நிச்சயமா கீர்த்தி சுரேஷ் கேரக்டர் தான் பெரிய லூசு. அமெரிக்கால சம்மர்ல இந்த மாதிரி ரொமான்டிக் காமடியெல்லாம் தொடர்ச்சியா வரும். ஸ்டாக்கிங் பத்தியெல்லாம் டிவிட்டரில் பெரிய ரெயில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனா இப்படியே டிரெயின் விட்டிக்கிட்டிருந்தா என்ன படம் தான் எடுக்கிறது. புள்ளைகள நீங்க ஒழுங்கா வளர்த்தா சினிமா பார்த்து கெட்டுப் போக மாட்டாங்க. எனக்கென்னமோ சிவகார்த்திகேயன் ஒரு முழு நீள ஆக்‌ஷன் படத்தில் நடிக்கலாம், போதும் காமடி ஓரியன்டட் மூவிஸ்.


தேவி படத்தோட ட்ரைலர பார்த்தாலே கதை இன்னதுன்னு தெரியும். அதே கதை தான். ஆனால் அந்தக் கதையில் ஸ்கோப் நிறைய இருந்தது. காமடிக்கு ஆக்டிங்கிற்கு என்று. எதையும் உபயோகிக்கவேயில்லை இவர்கள். பிரபு தேவா கேட்கவேவேண்டாம் இயல்பாய் இருக்கிறார், தமன்னா நடித்திருக்கிறார் ஆனாலும் ஒரு டச் மிஸ்ஸிங், அது கேரக்டர் குறைபாடு. தமன்னாவுடையது அல்ல. மூணு லாங்குவேஜில் படமெடுக்குறேன்னு கொலை செய்திருக்கிறார்கள். இந்த இழவை இந்தியிலேயே எடுத்திருக்கலாம். இதை தமிழ்ப்படம்னு சொல்லித்தொலையாதீங்கடா! மணிரத்னம் எடுக்கும் இந்தி/தமிழ் படத்தை விட மோசமாயிருக்கு. ஒரே நல்ல விஷயம் பிரபு தேவா தான். பெண்ணியவாதிகளுக்குப் பிடித்தப் படமாயிருக்கலாம் தேவி, ரெக்க ரெமோவைக் கன்ஸிடர் செய்தால் தேவியில் தமன்னாவின் கேரக்டர் ரொம்பவே தேவலை. கொடுமைக்கென்று ரெக்க ரெமோவை விட தேவி படம் தான். அதன் காரணம் தேவியில்லை, ரெக்கையும் ரெமோவும் தான்.

Thursday, September 01, 2016

மோகனீயம் - சென்னை

சிந்து வாய்ச்சுகம் அளித்தது என்னை மயக்கிவிட்டது என்றே ஊகித்திருந்திருக்கவேண்டும், அவள் உடலைத்தொட்ட பின் எனக்கு அவள் மனதைத் தொட வேண்டிய நிலை. நான் முயற்சி கூட செய்யவேண்டிய அவசியமிருக்கவில்லை என்று தெரிந்து தான் இருந்தது. என்ன காரணமோ என்னை விரும்பும் பெண். நானாகப் போட்டுக்கொண்ட வேலியொன்று தான் இருந்தது இடையில், அதையும் அவள் வலிந்து விலக்கியபடியிருந்தாள். அன்றைக்கு நான் இளமை என்பதைப் பற்றி தொடர்ச்சியாய் யோசித்தப்படியிருந்தேன், எப்பொழுதில் இருந்து இளமையில் இருந்து விலகினேன் என்று நினைவில் இல்லை, எனக்கு இளம் பெண்கள் மீதான விரும்பம் கல்லூரியில் படிக்கும் பொழுதே இல்லாமல் போனது. பள்ளி இறுதி படிக்கும் பொழுதே வலிந்து அபார்ட்மென்ட்டில் இருந்து நடுத்தர வயது பெண்ணொருத்தியுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். அவள் குழந்தைக்கு விளையாட்டு காட்டுகிறேன் பேர்வழி என்று தொடர்ச்சியாய் அவளை நெருக்கியபடியே இருந்தேன், அவள் கணவனுடன் சண்டை போட்ட பொழுதுகளை உபயோகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தேன். எதேட்சையாய் ஒரு நாள் அவள் கணவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் இருந்ததைப் போட்டுக் கொடுத்து சண்டையைப் பெரிதாக்கி அவளுக்கே மட்டுமான ஒரு மோசமான தருணத்தை உபயோகப்படுத்திக் கொண்டேன். கணவனை பழி வாங்குவதாய் நினைத்து அவள் என்னுடன் உறவு கொண்டாள். அதுதான் முதல் பொழுதாய் இருக்க வேண்டும், இளம் பெண்களை விட மத்திம வயது பெண்கள் எனக்கு அணுகுவதற்கு சுலபமாக இருந்தது காரணமாகயிருந்திருக்க வேண்டும். பின்னர் மனம் சீ சீ என்றாகும் வரை நீண்ட அந்த உறவின் பின் இளம்பெண்கள் மீதான ஆசை கொஞ்சம் விட்டுப் போனது. கூடவே வசீகரித்த இளம்பெண்கள் சிலர் மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் ஒத்துழைத்து உடலுறவிற்கு மறுத்தது கூட காரணமாயிருக்கலாம். அப்பொழுதுகளில் இருந்து தட்டிப் பறிப்பதில் ஆர்வம் இருந்ததில்லை, பெரும்பாலும் வசீகரமான இளம் பெண்களிடம் அதைத்தவிர சுவாரசியமாய் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்தது. இப்படியே தொடர்ந்த நான்காண்டு கல்லூரி இறுதியில் நான் இளம் பெண்களுடன் உறவு வைத்திருந்தாலும் அவர்களை சற்றேறக்குறைய வெறுக்கத் தொடங்கியிருந்தேன். திருமணமான அல்லது ஆகாத என்னைவிட வயதில் மூத்த பெண்களிடம் இருந்த ஒரு சுதந்திரம் இளம் பெண்களிடம் எனக்குக் கிடைத்ததில்லை.

அறையில் பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தார் நுஸ்ரத் ஃபத்தே அலிகான், கவ்வாலி இசை. நான் ராஹத்திலிருந்து நுஸ்ரத்தை அடைந்திருந்தேன். சிந்து என்னால் நேரடியாக நுஸ்ரத். போதையில் ராஜபோதை நுஸ்ரத்துடையது, அலி அலி அலி என்று மனதில் நினைத்தால் உள்ளில் பெருகி ஓடக்கூடிய இசை, ஹோம் தியேட்டரில் கசிந்து அறையெல்லாம் நிரம்பியிருந்ததால் நான் நெகிழ்ந்திருந்தேன். சிந்துவும் கூட. பாடல் முடிந்து பரவிய அமைதியில் மூழ்கியிருந்தோம், எவ்வளவு காலம் தெரியாது. காசினோக்கள் போல் என் அறையில் கடிகாரம் கிடையாது. முதல் முறை அவளை என்னருகில் அழைத்தேன், அந்த முகம் ஆச்சர்யத்தில் துளிர்த்தது.

“நான் சென்னை போறேன், என்கூட வர்றியா?”

என்ன எதற்கு என்றெல்லாம் அவள் கேட்கவில்லை, “நுஸ்ரத்து பெரிய ஆள் தான்.” என்றாள். நாங்கள் சென்னைக்கு விமானத்தில் வந்தோம். அவளிடம் கண்டிஷன் போடவில்லை, ஆனால் அவள் ஒழுங்காக உடையணிந்து வந்திருந்தாள். மிதமாய் மேக்கப் அணிந்திருந்தாள், ஸ்கர்ட்டும் ஷர்ட்டும் அதற்கு மேல் ஒரு கோட்டும் அணிந்திருந்தாள், அவளின் உடைகள் எனக்கு எப்பொழுதுமே பிடித்திருந்தது, உள்ளாடைகள் இல்லாமல் இருப்பது தான் அவளின் பிரச்சனை. அன்று அணிந்திருந்தாள். உற்சாகம் அவளில் துள்ளிக்குதித்தது. நான் செய்வது தவறென்று உணர்ந்தாலும் வேறுவழியில்லை.

“ஹேய் நீ ரொம்ப அழகாயிருக்க”  ப்ளைட்டில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவளிடம் வழிந்தேன். அவள் பதிலெதுவும் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் என்னையே பார்த்தபடியிருந்தாள். நான் அப்படி ஒரு பெண்ணிடம் சொல்லி பல காலம் ஆகியிருந்தது, ஆனால் எப்பொழுதும் அது செய்யும் வேலை இப்பொழுது அவளிடம் பலிக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருந்தது, அவளுக்கும் ஏதோ புரிந்திருக்க வேண்டும். பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த நபரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள், நான் வெட்கப்படாமல் அவள் பக்கம் திரும்பி அவள் காது பக்கம் காற்றை ஊதினேன். அலட்சியப்படுத்தியவள் உரையாடலில் தொடர்ந்தாள். நான் தூங்கி அவள் தோள்களில் விழித்தேன், கண்கள் மட்டும் கொஞ்சம் மேக்கப் போட்டிருந்தது இன்னும் கருமையாய். அவள் அன்று காலையிலேயே கூட அப்படி வந்திருக்கமுடியும், ஆனால் அவள் ஃப்ளைட்டில் மாறியிருந்தாள். நான் கருப்பை விட கருநீலம் தான் நான் விரும்பும் ஐ ஷாடோ என்று சொல்லவில்லை. ஹோட்டலில் செக்கின் செய்துவிட்டு நேராய் பீச்சிற்கு வந்தோம், டெல்லி வாழ்க்கையில் பீச் ஒரு குதிரைக்கொம்பு - இல்லாதது. குளிர்கால மெரினா அந்த மதிய வெய்யலில் நிறைந்திருந்தது. எங்களுள் இல்லாமல் போயிருந்த குழந்தைமையை கடற்கரை மீட்டுக் கொடுத்தது.

கடல் நீரில் ஆடுவது, பின்னர் வெய்யிலில் உட்கார்ந்து பேசுவது என்று நாங்கள் தொடர்ந்து ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தோம். அவள் எப்பொழுதும் செய்வது தான் இந்தமுறை என்னிடம் பதில் இருந்தது, நான் மூளையின் நரம்புகளில் ஒளித்து வைத்திருந்த மீதமிருந்த என் இளமையின் புள்ளிகளை தூண்டில் போட்டு இழுத்துவந்தேன். ப்ளைட்டிலேயே அவள் ஆச்சர்யப்படுவதை தொலைத்து விட்டிருந்தாள். நான் நாடகமாகத்தான் தொடங்கினேன், ஆனால் அந்தப்புள்ளியில் தொடர்ந்து நிலைக்க முடியவில்லை. இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச கூச்சமும் மறைந்த பின்னால். அவள் காதில் ‘I love you' என்று கிசுகிசுத்துவிட்டு கடலுக்குள் மறைந்தாள். அவள் ஆயிரம் வழிகளில் இதை முன்னமே சொல்லியிருக்கிறாள், ஆனால் அன்றைப்போல் அல்ல. என் பதிலுக்கான காத்திருப்பும் இல்லை.

நான் அவளை அங்கே தான் நகர்த்த விரும்பினேன், விரும்பினேன் என்றால் விரும்பாமல் விரும்பினேன். நாங்கள் கடற்கரையை விட்ட நகர விரும்பவேயில்லை, அவளின் ‘I love you'ற்கு அப்பால் கொஞ்சம் பேச்சு குறைந்துதான் போயிருந்தது மௌனம் இடையில் இருந்தாலும் உடல்களில் இல்லை, அவள் என்னை நெருங்கி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

நாங்கள் கடலை பிரிய முடியாமல், மனமில்லாமல், தயங்கி, அந்த பிரம்மாண்டத்தை மனதில் நிறையும் மட்டும் பிடித்துகொண்டு ஹோட்டல் திரும்பினோம், அவள் ரெஸ்டாரெண்டில் ஆர்டர் செய்துவிட்டு அறைக்குச் சென்று திரும்பினாள். பெண்ணல்லவா கடலில் தொலைத்திருந்த மேக்கப் உடன் அவள். த்ரீ கோர்ஸ் டின்னர் சாப்பிட்டு விட்டு அறைக்கு மீண்ட நான், ரேடியோவில் தேடி ஒரு சேனலைப் பிடித்தேன். ஒரு கிங் தான் வாங்கியிருந்தோம். எங்களுக்குள் நான் உருவாக்கியிருந்த அவள் விழுந்திருந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்றப் பாடல்கள். இளையராஜாவின் ‘இது ஒரு நிலாக் காலம்’ போய்க் கொண்டிருந்தது. “கண்ணாடி முகம் கண்டு கண்கள் கூசும், வானவில்லும் நகச்சாயம் வந்து பூசும்” அவளுக்கு நான் விவரித்தேன் பாடல் வரிகளை. “பருவ பூக்கள் புருவம் அசைத்தால் பூமி சுற்றாது”. குளித்து வரக் கிளம்பினேன், அந்த இரவு என் வரையில் அங்கே நிகழ்ந்தது அன்று, ஏற்கனவே நான் நிகழ்த்திப் பார்த்தது தான், அவள் பக்கம் ஊகிக்கத்தான் முடியும் ஆனால் நான் ஊகித்ததை விடவும் சுலபமாகத்தான் இருந்தது. குளித்து முடித்து வந்ததும் அவள் கருப்பு விக்டோரியா சீக்ரெட் இரவு ஆடையில் இருந்தாள். இன்னமும் இளையராஜா ரேடியோவில் ‘நினைவோ ஒரு பறவை’ ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

“ரோஜாக்களில் பன்னீர்த்துளி வழிகின்றதே அது என்ன தேன்”
“அதுவல்லவோ பருகாத தேன், அதை இன்னும் நீ பருகாததேன்”
“அதற்காகத்தான் அலைபாய்கிறேன்”
“தந்தேன் தரவந்தேன்”

ஒரு சிறுகதை ஓடிக்கொண்டிருந்தது பாடலில், அவள் தமிழறிவால் என்றாலும் இது எவ்வளவு புரியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவள் கண்களில் காதல் வழிந்தது.

“பனிக்காலத்தில் நான் வாடினால், உன் பார்வை தான் என் போர்வையோ”
“அணைக்காமல் தான் குளிர்காய்கிறேன், அதற்காகத்தான் மடி சாய்கிறேன்”

பேச்சுவார்த்தை என்ற மடத்தனத்தை விலக்கி நான் சிந்துவை நெருங்கினேன். வெட்கத்தில் சிலிர்த்தாள், அவள் வெட்கத்தை அதற்குமுன் வெளிக்காட்டியிருந்திருக்க வேண்டும் ஆனால் நான் அறிந்ததில்லை. அவளிடம் நான் கம்பீரமான பெண்மையையே அறிந்திருந்தேன். அந்த இரவு அவளுக்கு அளிக்கப்போகும் அதிர்ச்சி அறிந்ததால் என் வரையில் அதற்கு முன் ஒரு அசாதாரணமான இரவை அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்த நினைத்திருந்தேன். மனதளவில் தயாராகியிருந்ததை உடலளவில் முடிக்க வேண்டியது மட்டும்.

“இலைகளில் காதல் கடிதம் வந்து எழுதும் பூஞ்சோலை
விரல்களில் மேனி முழுதும் இளமை வரையும் ஓர் கவிதை”

“மௌனமே சம்மதம் என்று ஏங்குதே மன்மத வண்டு.
பார்த்தாலே தள்ளாடும் பூச்செண்டு”

எழுந்து வந்து என்னைக் கட்டிப்படி நாக்குகள் சுழன்ற சுகமான ஒரு முத்தத்திற்குப் பிறகு என்னை கீழே தள்ளி இடுப்பு நோக்கி நகர உத்தேசித்தவளை நிறுத்தி, சாய்த்து அவளை படுக்க வைத்து நெற்றியில் தொடங்கினேன். அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள், எத்தனை வருடங்களாய் அவளை அலைக்கழித்தேன் என்று நினைவில் வரவில்லை. எல்லாவற்றையும் மறந்து அவளை சந்தோஷப்படுத்தவேண்டும் என்பதே மேலோங்கியது. அவளுக்கு எனக்கு ஒரு அற்புதமான இரவைத் தரவேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் அதே எண்ணம் மனதில் இருந்த என்னால் அவளை கட்டுப்படுத்தி நான் செய்ய நினைத்ததை முடிக்க முடிந்திருந்தது, என்ன இருந்தாலும் என்னிடம் சூழ்ச்சியிருந்தது அவளிடம் காதல் மட்டுமே, பொங்கி வழிந்த காமமும்.

முத்தமல்ல அந்த சூழ்நிலையே அவளை மலர்த்தியது. கண்கள் மூக்கு கன்னம் என்று நகர்ந்த முத்தவழியை உதட்டுக்கு நீட்டாமல் அவள் காதுக்குள் நகர்த்தினேன். நான் ஊகித்திருக்கவில்லை உமையாளுக்கான அதே சிலிர்ப்பு அவளிடம், ஒரு நிமிடம் கூட நீடிக்கவிடவில்லை சிந்து, தலைமுடியைப் பற்றி மேலிழுத்தாள். நான் இன்னும் ஆரம்பித்திருக்கவேயில்லை. அவள் கைகளை அடக்க வேண்டியிருந்தது, துள்ளிய உடம்பை கட்டுப்படுத்த அவளால் முடிந்திருக்கவில்லை, என் காதைக் கவ்வினாள், பல் பட்டது. ‘சாரி’ சொல்ல ஆரம்பித்தவள் இதழ்களைப் பற்றினேன். ஒத்துழைத்தாள். என் கை ஒன்று அவள் மார் ஒன்றிற்கு அதுவாய் நீண்டது.  இதுவரை பார்த்து ரசித்ததை உணரும் தருணம், நான் கான்ஸைன்ஸை கழற்றி வைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன். அவளிடம் அவசரம் இருந்தது, நான் முலைகளில் முகம் பொதித்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன், அவள் தவிப்பதை தடுமாறுவதை உணர முடிந்தது. பழக்கதோஷம் கடித்துவைத்தேன், தலையில் தட்டினாள். அவள் கைகள் என் இடுப்புக்கு நகர்ந்தது, தள்ளிவிட்டேன். நான் அவள் இரவு உடையை மொத்தமாய் விலக்கி நேராய் அவள் இடுப்பில் முகம் புதைத்தேன். அவள் அந்த இரவை ஊகித்திருக்க வேண்டும் என்று அவளின் சவரம் செய்யப்பட்ட அந்தரங்கம் உணர்த்தியது. நான் தலையைத் தூக்கி அவளைப் பார்க்க நினைத்தேன், இரண்டு கைகளால் அவள் என் தலையை தன் இடுப்பில் பொருத்தினாள். வழமை போல் நீண்ட நாக்கு பரிட்சையம் ஆவதற்குள் அவள் என்னை வெளியில் இழுத்துவிட்டாள். உக்கிரமான உடலுறவுக்கு அவள் என்னை தயார்ப்படுத்தினாள், நான் மிஷனரிக்கு அவளை நகர்த்த மறுத்து ஏறி அமர்ந்து, ஆரம்பத்தில் வேகத்தில் ஒத்திசைவில்லாமல் தொடங்கிய உறவை, அவள் போக்கிற்கே இசைந்து கொடுத்து சீராக்க பெரும்பாடு பட்டேன். அவள் உச்சத்தை நோக்கி நகரத்தொடங்கியதை உணர்ந்து அதனோடு ஒன்றுபட ப்ரயத்தனம் செய்தேன். அவள் உச்சமடைந்து சாய்ந்தாள். இளமை, பழக்கமின்மை - ஊகித்தேன். சிரித்தேன். இப்படித் தொடர்ந்த அந்த இரவு முடிவதில் விருப்பமில்லாதவள் போல் தொடர்ந்து சீண்டியபடியிருந்தாள். பின்னர் நான் உச்சமடைந்து, அவளைத் தயார்ப்படுத்த மீண்டும் கிளிட்டோரஸை வாயிலெடுத்தேன், மேலிழுத்தவளை வம்பிடியாய் அடக்கிய சிறிது நேரத்தில் உச்சமடைந்தவள் மழை போல் பொழிந்தாள், கடைசி நேரத்தில் முகத்தை எடுத்தவள் நெஞ்சு முழுவதையும் நனைத்துவிட்டாள். என்னை மேலிழுத்த காரணம் பின்னர் விளங்கியது. “I squirt”  என்று சொல்லி துடைத்துவிடத் தொடங்கினாள். கடமை உணர்ச்சியில் மீண்டும் இடுப்பை நோக்கி நகர்ந்தவளை இழுத்தணைத்து கொண்டேன். இளையராஜா இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். அவளிடம் சொல்வதற்கு என்னிடம் ஒன்றிருந்தது. பிரச்சனைக்குரியதாய்.

-

டெல்லியில் பனிக்காலம் பின்னிரவுகளில் எலும்புகளைத் தொடும் குளிர் நாள் ஒன்றில், ஸ்வெட்டரும் குல்லாயுமாய் மொட்டைமாடியில் நுரையீரலை உணர்வதற்காக சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த பொழுதில் உமையாள் மேலேறி வந்தாள். அப்படியான பொழுதுகளை அவள் உருவாக்குவதில்லை, கணவனுக்கும் மகளுக்கும் தெரியும் என்கிற பொழுதிலும் கூட.

“நீ சென்னைக்குப் போகணுமே! சிந்துவையும் கூட்டிக்கிட்டு.” நான் புரியாமல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவள் கண்களில் வெறுமையை மீறி ஒரு தீற்றலாய் துக்கம்.

“சிந்துவோட அப்பா இறந்துட்டாரு!” என்றாள். மனம் சட்டென்று ஆர்மி மேஜரை நினைத்துப் பின்னர் சிந்துவின் உண்மையான அப்பாவில் நிலை கொண்டது. அவள் சிந்துவோட அப்பான்னு ‘இவரை’ எத்தனை பேரிடம் சொல்லியிருப்பாள். நான் இரண்டாவது மூன்றாவதாயிருக்கலாம். சிந்துவிற்குத் தெரியுமா என்றே தெரியவில்லை எனக்கு. நான் அவளிடம் சிகரெட் பாக்கெட் ஒன்றை நீட்டினேன், எடுத்து வைத்து புகையை உள்நிறுத்தி பெருமூச்சு விட்டு வெளியேற்றினாள். அவள் கணவனிடம் அனுமதிவாங்கி அவர் வீட்டிலேயே நடந்த நிகழ்வுதான் என்றாலும் அவள் தேர்ந்தெடுத்த நபருடன் அந்த உறவிற்குப் பிறகு தொடர்பில்லை என்றே நினைத்துவந்தேன். அந்த நபர் விரும்பியது கூட அதுதான். ஒருவேளை மரணம் சிந்துவை நகர்த்தியிருக்கலாம்.

”சிந்துவிற்கு விஷயம் தெரியுமா?” இரண்டையுமே மையப்படுத்திக் கேட்டேன், அவள் தந்தையென்று தெரியுமாவும் இறந்து போனது தெரியுமாவும் சேர்த்து. அவள் பொதுவாய் இல்லையென்று தலையாட்டினாள். நெருங்கி வந்து கைகளைப் பிடித்தபடி, “என்னால முடியாது நீதான் செய்யணும்.” நான் தர்க்க நியாயங்கள் பேசி அது தவறு என்று சொன்னேன். “என் சூழ்நிலையைப் புரிஞ்சிக்கோ விசு” அன்றைய இரவு பனிவெளியில் நீண்டது. சிறிது நேரத்தில் அவள் என் அணைப்பிற்குள் வந்தாள். ஒன்றுமே பேசாமல் கழிந்தது காலம். நான் சிந்துவைக் காதலிக்காமலிருக்கலாம், ஆனால் அவள் என்னை காதலித்துவந்தாள், நான் இந்த விஷயத்தை அவளிடம் சொன்னாள் அது அவளுக்கு நான் செய்யும் பெரும் துரோகம் என்று உணர்ந்தே இருந்தேன்.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

“அதெல்லாம் ஒரு காலம், புருஷனை விட்டுட்டு வீட்டுக்குப் போறதுங்கிறது முடியாத காலம், அடிச்சி மண்டையை உடைச்சி கொடுமை பண்ற புருஷன்களை விட்டுட்டு கூட பொண்டாட்டிங்க போக மாட்டாங்க. நான் அவரு செக்ஸ் வைச்சிக்க என்னால் முடியாதுன்னு சொன்னதுக்காக போக முடியாது. இன்னிக்கு செக்ஸுங்கிறது பெரிய விஷயமா இருக்கு, ஆனா முந்தில்லாம் அப்படி கிடையாது. அவரு அப்பவே நீ என்ன வேணும்னாலும் செய்துக்க ஆனா எனக்கு மரியாத குறைவு வராம செஞ்சிக்கன்னாரு. நான் முதல்ல அதெல்லாம் பரவாயில்லை மீரா மாதிரி இருந்துட்டு போறேன்னு சொல்லியிருக்கேன். என்ன செய்ய நானும் பாவம் தானே, எனக்கு அப்ப 16 வயசுதான் இருக்கும். பின்னாடி அவரோட பார்ட்னரோட பொண்டாட்டி கூட்டிக்கிட்டு வந்து விட்டார், நான் கூட உன்கிட்ட சொன்னேனே, முதல்ல ஒன்னுமே புரியலை. அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நாங்க பழகிக்கிட்டோம். அப்பவே எங்கிருந்தோ டில்டோ மாதிரி ஒன்னை வாங்கிவந்திருந்தார். என்ன உறவோ அவர் பார்ட்னர் என்னை அண்ணின்னு தான் கூப்பிடுவார், இவர், பார்ட்னர் பொண்டாட்டியை தங்கச்சின்னு கூப்பிடுவார். காம்ப்ளிகேட்டடான ரிலேஷன்ஷிப்.

அவருக்கு ஆர்ட்ஸ் மேல ரொம்ப விருப்பம், சினிமா காரங்க, நாடகக்காரங்க, இசை கலைஞர்கள்னு வருஷம் முழுக்க டெல்லிக்கு வரும் தமிழர்கள் இவரைப் பார்க்காம டெல்லியைவிட்டு போக மாட்டாங்க. இவரு ராணுவத்தில பெரிய பதவிக்கு வர வர, இவரோட சோஷியல் அந்தஸ்து பெரிசாகிக்கிட்டே போச்சு. இதில பெரும்பாலும் தண்ணியடிப்பாங்க, இவரு மிலிட்டிரி சரக்கு சப்ளை பண்ணுவார், ஸ்வெட்டர் வாங்கிக் கொடுத்து, கார் வைச்சு கொடுத்து சபாக்கு அழைச்சிட்டு போறது அப்புறம் முடிஞ்சதும் வீட்டுக்கு கூட்டிக்கிட்டு வந்து சரக்கு ஊத்திக் கொடுத்து அப்புறம் அள்ளிப்போட்டு ஹோட்டலில் விடுறவரைக்கும் பண்ணுவார். சாப்பாடு மத்த விஷயங்களை நான் பார்த்துப்பேன். என்னவோ அப்படி ஒரு பைத்தியம் கலை மேல. எல்லா நடிகைகளையும் நான் நேர்ல பாத்திருக்கேன், அப்புறம் கொஞ்சம் இந்தப் பக்கம் கேரளா அந்தப்பக்கம் கர்நாடகா, ஆந்திரான்னு நாங்க ஆர்கே நகர்ல இருந்த வீடு வருஷம் முழுக்க ஜெகஜ்ஜோதியா இருக்கும்.

ஆனா பிரச்சனை என்னான்னா கொஞ்ச நாள்லயே எல்லோரும் குழந்தை பத்தி கேக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. எங்களோட நான்கு சுவரைத்தவுத்தி எங்க விஷயம் நாலு பேருக்கு கூட தெரிஞ்சிருக்காது. நான் அப்படி நடந்துக்கிட்டதில் அவருக்கு ரொம்ப சந்தோஷம், சமூகத்தில் அவரு பேர் கெடற மாதிரி நான் எதுவுமே செஞ்சது கிடையாது அப்பல்லாம். தயங்கித்தயங்கி தான் இதைப் பத்தி கேட்டாரு என்கிட்ட, ஒரு குழந்தை வேணும்னு. நான் கூட முதல்ல ட்ரை பண்ணப்போறாரோன்னு நினைச்சேன், அவரு இல்லை யார் மூலமாவது செஞ்சிக்கலாம்னாரு. எனக்கு துளிகூட விருப்பமில்லை, நான் ஒரு குழந்தையை தத்து எடுத்துக்கலாம்னு சொன்னேன். அவரால ஏத்துக்க முடியல, உனக்குத் தெரியுமா தத்து எடுக்குறதுக்கு ரொம்பப் பெரிய மனசு வேணும். சொல்லப்போனா எனக்கும் அது இல்லை. நான் அவர் எப்படியாவது ஒரு தடவை முயற்சி செஞ்சி பார்ப்பாருன்னு நினைச்சேன். ம்ஹூம் அவர் என்னமோ அது துரோகம்னு நினைச்சிட்டார். நான் கம்ப்பள் பண்ணலை, ஆனா இது ஒரு பெரிய பிரச்சனையாகி, அவரை தப்பா பேச ஆரம்பிச்சப்ப. என்னால பொறுத்துக்க முடியலை. அவரு சொன்னாரு நம்ம வீட்டுக்கு வர்றவங்க யாரையாவது செலக்ட் பண்ணு நான் பேசிப்பார்க்கிறேன்னு. எனக்கு பயங்கர காமடியாருந்துச்சு. அவரு ராணுவத்துல இன்ட்டலிஜன்ஸ் பிரிவுக்கு வந்துட்டாரு பெரிய லெவல் பொசிஷன். எனக்கு இருபதோ இருபத்தொன்னோ ஞாபகம் இல்லை. ஒரு கர்நாட்டிக் பாடகர் டெல்லிக்கு வந்து பாடுவார். மத்தவங்க மாதிரியில்லாம ரொம்ப ஆச்சாரம்னு எங்க வீட்டில் தான் தங்குவார் கூட.. அப்பவே வயசு நாப்பத்தஞ்சு அம்பது இருக்கும். சபால பாடி முடிச்சி வந்ததும் இவங்க பேசி பின்னாரி பாட்டுக்கச்சேரி வீட்டில் நடந்துன்னு ரொம்ப ஜோராயிருக்கும். நான் தான் பர்ஸனலா அவரை கவனிச்சிப்பேன், ஒரு தகப்பனார் மாதிரி. அவரு எதுக்க இல்லைன்னா பலருக்கும் கண்பார்வை மாறும், கொஞ்சம் ஃபிளர்ட் பண்ணுவாங்க, ஆனா இவருக்கு நான் ஒரு குழந்தை மாதிரி. வருஷாவருஷம் வருவாரு, கல்யாணமானதிலிருந்து எல்லா வருஷமும் நான் தான் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டேன். ஒரு நாள் நல்ல போதையில் இவர் தனிப்பட அவர்கிட்ட கேட்டிருக்கார். விஷயத்த சொல்லி. எனக்குக் கூட தெரியாது. கொஞ்ச நேரம் மேலையும் கீழையுமா அவரைப் பார்த்தவர். பட்டுன்னு சரின்னுட்டாராம்.

இவருக்கு கால் கொள்ளலை, தமிழ்நாட்டில் பெரிய மகான் மேதைன்னு சொல்லுவாங்க அவர. தன்னால கொடுக்க முடியாத ஒன்றை தன் மனைவிக்கு அவர் கொடுப்பாருன்னா அதைவிட எதுவும் கிடைச்சிடாதுன்னு சந்தோஷம். என்னை தனியா குல்லு மணாலிக்கு கூட்டிக் கொண்டு வந்து விஷயத்தைச் சொன்னாரு. எனக்கு இது பெரிய அவமானமா இருந்துச்சு, ஆனாலும் இதை நான் செஞ்சே ஆகணும்னு வாய்விட்டு கதறினார். இரண்டு நாள் காரண காரியங்களைச் சொன்னார், தன்னால எதனால முடியலைன்னும் சின்ன வயதில் தனக்கு என்ன நடந்ததுன்னும் நிறைய சொன்னார். என் மனதை மாற்றும் ரகசியம் அவருக்கு அதற்குள் கை வந்திருந்தது. சரின்னு ஒத்துக்கிட்டேன், எனக்கு மனதில அவரு ஒரு கடவுள் மாதிரி பிம்பம், தமிழ்நாட்டுல பலருக்கும் அப்படித்தான், அவர் கூட செக்ஸா எப்படின்னு எனக்கு மனசு கிடந்து அலைபாய்ஞ்சிச்சு. அவர் வயசும் என் வயசும் கூட பதற்றத்தை ஏற்படுத்துச்சு. உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லி எங்க வீட்டில் பதினைஞ்சி நாள் தங்கினார். நான் அவரோட சிஷ்யை மாதிரி தான், எனக்கு பாட்டெல்லாம் வராது, கேக்கக்கூட தெரியாது, சினிமா பாட்டு மட்டும்தான். என்ன நினைச்சாரோ தெரியாது தனியா எனக்காக பாட்டு பாடுவார், கர்நாடக சங்கீதம் பாடிட்டு, சினிமா பாட்டு பாடிக்காட்டுவார். சொல்லிச் சொல்லி சிரிப்பார், அவர் அந்த மாதிரி யாருக்கும் செஞ்சதே கிடையாதுன்னு. நாங்க சரியான காலத்துக்காக காத்திருந்தோம். நான் அவர்கிட்ட சில நிபந்தனைகள் போட்டேன், அவர் என்கிட்ட சில நிபந்தனைகள் போட்டாரு. நான் எதுக்காக ஒத்துக்கிட்டீங்கன்னு சொன்னாதான் நான் ஒத்துப்பேன்னு சொன்னேன். நான் கொஞ்சம் அழகு அதில எனக்கு கொஞ்சம் கர்வம் இருந்துச்சு, ஒருவேளை என் அழகில மயங்கிதான் ஒத்துக்கிட்டாரோன்னு எனக்கு ஒரு சின்ன சபலம் இருந்துச்சு. அவர் சிரிச்சார் உன்னைவிட பேரழகிகள் என்கிட்ட படிச்சாங்க, பழகினாங்க, ஆனா நான் இத யாருக்கும் செஞ்சதேயில்லை – விந்துதானம் – உன்கிட்ட செய்யறதுக்கு காரணம் இருக்கு. எனக்கு பெரியவா ஒருநாள் கனவில் சொன்னார் இந்தமாதிரி நடக்கும், ஒத்துக்கோன்னு. எனக்கு பெரியவா பேச்சு மீறமுடியாதுன்னார். ஆனா என் குழந்தைன்னு யார்கிட்டையும் சொல்லக்கூடாது சொன்னாலும் நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்னார். நாங்க ஒத்துக்கொண்டோம். அந்தக்காலத்தில சொல்லுவாங்கள்ல கர்ணன் பொறந்த கதைன்னு, அதுமாதிரி தான். அது ப்ராப்பர் செக்ஸ் கூட கிடையாது. என்னை ஈரமாக்கிக்க சொல்வார், விளக்கெல்லாம் அனைத்தபின்னாடி, ஒரு சின்ன அகல்விளைக்கை ஏற்றிக்கொண்டு வந்து உள்ள விட்டுடுவார். இயக்கமெல்லாம் கிடையாது, கொஞ்ச நேரத்தில் கொட்டிட்டு எடுத்துட்டு போய்டுவார். நான் என்னத்த கண்டேன் – சொல்லிச் சிரித்தாள் – எனக்கு குழந்தை உருவாகும்னு நம்பிக்கையே கிடையாது, அஞ்சு ஆறு நாள் இதே தான். நான் அவரை நேக்கடா பார்த்த மாதிரி கூட ஞாபகமில்லை. இதைப் பத்தி சொல்லி உத்தரவு வாங்கினது மட்டும் தான் இவரு, அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்ததுன்னு கூட கேட்கலை.

என்ன வரமோ தெரியாது சிந்து வயிற்றில் தங்கிவிட்டாள், அவரை நான் அதற்குப் பிறகு பார்க்கலை, ஆனா அவருக்கு சிந்து பிறந்தது தெரியும். வளந்து ஆளாகியிருக்கிறதும் தெரியும். ஆனா எதுவுமே கேட்டுக்க மாட்டார். அப்புறம் இப்பத்தான் மூணுவருஷம் முன்னாடி இந்திய அரசோட மிகப் பிரபலமான உயரிய விருது வாங்க வந்தப்ப சிந்துவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் நிறுத்தினோம், எங்கள் மகளாய், கண் இமை கூட மாறாம, ஆசிர்வாதம்னு சொல்லிட்டுப் போய்ட்டார். நான் பின்னாடி ஏண்டா ஒரு பெரிய தமிழ்சினிமா ஆக்டரா சொல்லியிருக்கலாம்னு நினைச்சிருக்கேன் விளையாட்டுக்கு, ஆனா சிந்துவோட அப்பா மாதிரி வராது. ஒரு வார்த்தை ஒரு ஆள் தெரியாது, இவருக்கு எனக்கு இப்ப உனக்கு அவ்வளவுதான். மேபி எங்க இவரோட பார்ட்னருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும், அதுவும் சிந்துவுக்கு அப்பா இவரில்லைங்கிற அளவில்தான்னு நினைக்கிறேன். நீ கவனிச்சிருக்கியா சிந்துவுக்கு பாட்டுன்னு உசுரு, எங்க நான் இதை அவக்கிட்ட சொல்லப்போய் அவளுக்கு பாட்டுன்னா பிடிக்காமப் போய்டுமோன்னு எனக்கொரு பயம். அப்படிப்பட்ட வயசு அவளுக்கு. அவரு உயிரோட இருக்கிற வரைக்கும் சிந்துகிட்ட சொல்லமாட்டோம்னு சத்தியம் பண்ணியிருக்கோம், ஆனால் நான் இப்ப எங்க இவர்கிட்ட சொல்லணும்னு வற்புறுத்திக்கிட்டிருக்கேன். தன்னைப்பத்தி கேவலமா நினைச்சிடுவாளோன்னு அவரு பயப்படலை, ஆனா சிந்துவோட உண்மையான அப்பாவுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியை மீற அவருக்கு விருப்பமில்லை.” சொல்லி நிறுத்தினாள்.

நான் என் காதுகளில் கேட்ட கதை நிஜமாக இருக்குமோ இல்லை பொய்யோ என்று இரண்டும் பக்கமும் நின்று கத்தி வீசிப் பார்த்தேன். நிஜமென்று தான் தோன்றியது. பிறப்பில் வருவது எதுவுமில்லை என்று நான் நம்பினாலும் சிந்துவுக்கு பாடல்கள் மேல் இருந்த ஆர்வம் தற்செயலானது என்றே நினைத்துவந்தேன். உமையாள் சொல்லும் சிந்துவின் தந்தையை நன்றாகவே தெரியுமெனக்கு, இப்படியும் இருக்கமுடியுமா என்று நினைத்து ஆச்சர்யமடைந்தது நினைவில் இருந்தது. மக்களின் மூடநம்பிக்கை தான் எத்தனை விசித்திரமானது, இப்பொழுது சிந்து இப்படியாக உருவானதின் காரணகர்த்தா யார்? கனவா? பரந்துபட்டிருந்த என் வாழ்வில் இவர் சொன்னார் அவர் சொன்னார் என்று நெருங்கியவர்கள் செய்த நிறைய காரியங்கள் தெரியும். கனவில் வந்ததையெல்லாமா நம்புவார்கள்.

இந்த விஷயத்தை சொல்ல நான் அந்தப் பொழுதை உபயோகித்தேன். அவளுக்கு என் சாமர்த்தியம் பிடித்திருக்கவில்லை. கோபம் தலைக்கேறி கன்னத்தில் அறைந்தவள் “Please get out” என்று கத்த அங்கிருந்து வெளியேறினேன்.

------------------------------------------------------------------------------------------------

நான் செய்வதறியாது அவள் வெளியே போ என்று சொன்னதும் நேராய் பாருக்கு வந்திருந்தேன். அந்த நடுஇரவில் பாரில் என்னைத் தவிர மொத்தமே இரண்டு பேர் தான் இருந்தனர். கொஞ்சம் உற்றுப் பார்த்ததில் எதிரில் சில இருக்கைகள் தள்ளி உட்கார்ந்திருந்தது அப்பொழுது தமிழ்நாட்டின் பிரபலாமாக நடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஸ்டார். நான் கண்டுகொள்ளாமல் உட்கார்ந்து வோட்கா வாங்கி ஆரம்பித்தேன், கடைசிவரையிலும் உமையாள் என்னை சிந்துவிடம் இதைப்பற்றி பேசவைத்திருக்கவேண்டாம் என்றே நினைத்தேன். எனக்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை, வேண்டுமானால் அவளை நான் நன்றாகத் தண்ணியடிக்க வைத்து, நானும் ஏத்திக் கொண்டு அவளிடம் பேசியிருக்கலாம், சொல்லமுடியாது காலையில் அவள் நான் சொன்னதை மறந்திருக்கவும் வாய்ப்பிருந்தது. அவள் இரண்டு மூன்று மணிநேரத்தில் நான் உட்கார்ந்திருந்த பாருக்கு வந்தாள். முகம் வீங்கியிருந்தது. அழுதிருக்க வேண்டும். நான் அப்பொழுதே நல்ல போதையில் இருந்தேன், மனம் வேறு மொத்தமாய்க் குழம்பியிருந்தது. வாகாக கன்னம் கிடைத்தும் பளீரென்று அறைந்தாள். நான் மறுகன்னத்தைக் காட்டுவதைத் தவிரவேறு வழியில்லாமல் இருந்தேன்.

சர்வரிடம் ஆர்டர் செய்து வோட்கா அருந்தியவள், வெகுநேரம் என்னிடம் பேசவில்லை. அந்த நடிகர் எங்களைக் கடந்து போனார், நாங்கள் கண்டுகொள்ளவில்லை. தொல்லைசெய்யாததால் எங்களைப் பிடித்துக்கூடயிருக்கும் அவருக்கு.

”You bloody cheated me!” அரற்றினாள் முதலில். நான் பதில் சொல்ல நினைக்கவில்லை.

“Bitch I should slap her. She is playing with me, I became that predictable. Isnt it?” போதை ஏற்கனவே தலைக்கேறத் தொடங்கியிருந்தது. “You don’t deserve me. Even that bitch don’t deserve me.” அவள் ஆங்கிலத்திலிருந்து இறங்கிவருவாளா என்று யோசித்தபடியிருந்தேன். பழக்க தோஷம் திட்டும் பொழுது ஆங்கிலத்திற்கு மாறியிருந்தாள். ம்ஹூம் அப்படித் தெரியவில்லை. “Do you know how much I love you? why are you doing this to me, this is not fair at all from both of you”. நானும் உமையாள் இந்த விஷயத்தில் சிந்துவிடம் நேர்மையாக நடக்கவில்லை என்று நினைத்திருந்தேன். ”you both fuckers should be ashamed of yourselves.” நான் உமையாள் இதைப்பற்றி ஆரம்பித்த பொழுதே அப்படித்தான் ஆகிப்போனேன். அப்பொழுது சொன்னால் புரியவா போகிறது சிந்துவிற்கு. “you played to my emotions, you know I never felt this much pleasure in a single day or month or year even. But this all drama, isn’t it?” அவள் காதல் ஆண்டாளின் காதலை ஒத்தது, அதை நான் அறிந்தேயிருந்தேன். நான் அவளை எவ்விதத்திலும் உற்சாகப்படுத்தியதில்லை, இந்த விஷயத்தில் ஆனால் நான் கடற்கரையில் அவள் காதலை இன்னும் மானசீகமாக உணர்ந்தேன், ஆனால் சிந்து சொல்வது தான் உண்மை எல்லாம் நடிப்பு. மனம் கேட்கவில்லை இன்னும் கொஞ்சம் வோட்கா அருந்தினேன். அவள் நிலை தடூமாறத்தொடங்கியிருந்தாள். “நாம இதை நாளைக்கி பேசலாமா?” கேட்டேன். ஒரு நிமிடம் பார்த்தவள், “Go fuck yourself” என்றாள். நான் மீண்டும் வோட்காவில் கவனம் செலுத்தினேன். அமைதியாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தவள் வாயிலிருந்து “Cunt” என்று கோபம் வெளிப்பட்டது. “She is not my mom, fucking cunt” என்றவள் ஓவென்று அழத்தொடங்கினாள். நான் இது சரிவராது என்று அவளை இழுத்துக் கொண்டு நாங்கள் இருந்த அறைக்கு வந்தேன். இரண்டு மூன்று முறை என் கைகளில் இருந்து விலகி நடக்க முயன்றவள், தடுமாறியதால் இறுக்கிப்பிடித்து அழைத்து வந்தேன். அவள் தொடர்ச்சியாக அழுதபடியிருந்தாள். நான் கௌச்சில் உறங்கினேன். எப்படியோ தூங்கிப்போன என்னை நடுஇரவில் எழுப்பினாள் நிர்வாணமாய்.


”Fuck me” அது புதிதல்ல, முன்னமே அவள் செய்ததுதான் என்றாலும் இப்பொழுது அது வேறு பரிமாணத்தில். நான் அவளிடம் லாஜிக் பேசினேன். “நீ ரொம்ப குடிச்சிருக்க, காலையில் கேளு. செய்யலாம்” என்றேன். “Bastard…” என்று ஆரம்பித்து வாய் நிறைய திட்டிவிட்டு இரண்டு அறைவிட்டுப் போய் படுத்துக் கொண்டாள், என் தூக்கம் கெட்டது. மதியம் எழும் பொழுது தலைவலி உயிரை எடுத்தது.அவள் விழித்திருந்தாள். நான் எழுந்ததைப் பார்த்ததும், “Okay lets fuck” என்றாள், நான் ஆச்சர்யத்தில் நொடித்துப்போனேன். அந்த ஒன்றரை விநாடியில் மனம் ஓட்டிப்பார்த்த முந்தைய இரவின் தொடர்ச்சியாய், என்னிடம், “Fuck me” மட்டும் தான் இருக்கவில்லை. ஆனால் அவளிடம் அது தான் இருந்தது. “I know the way to punish you now, torture you. The way how you tortured me all along, knowing I love you and you fucked my mom.” இடைவெளிவிட்டவள். “Now do this, all the love for mommy and fuck for me” அவள் கண்களில் வெறியேறியிருந்தது. நான் அமைதியாகயிருந்தேன். “You will see the consequence of this, I will make sure you could never touch that bitch.” என்றாள். நான் முதலில் கோபத்தில் உளறுகிறாள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவளுடையம் மனம் கன்றிப்போவதற்கு நானும் உமையாளும் காரணமாயிருந்தோம். என்னை வம்பிழுத்து மேலேறி கலவி கொண்டவளிடம் கொஞ்சம் கூட கெமிஸ்ட்ரி இல்லை. ஈரமடையாமல் வறவறவென, என் வழி அதுவல்ல, அவளுக்கும் தெரியுமாயிருக்கும். ஆனால் அவளுடைய தேவை அது இல்லை. என் மனம் நிலையில் இருந்த பொழுதுகளிலேயே உச்சமைடைய முடியாமல் தவிப்பவன், அன்று அவள் ஏற்படுத்திய நிலை இன்னமும் மோசம். அவள் என்னை சித்ரவதை செய்வதற்கு இதுதான் ஒரேவழி என்று நினைத்திருந்தாள் போலும், காலம் தோறும் கடற்கரையில் கிடக்கும் கல்லாய் நான் மாறிப்போனேன். அவள் உயிருடன் கிடைத்த டில்டோவாய் என்னை உபயோகப்படுத்தத் தொடங்கினாள். அவள் உச்சமடையப்போகிறாள் என்று நான் உணர்ந்தேன், நிறுத்தி எனக்கு முதுகு காட்டித் திரும்பியவள் கொட்டித்தீர்த்து படுக்கையில் வீழ்ந்தாள். எவ்வளவு காதல் இருந்தது அவளிடம் எல்லாவற்றையும் சுரண்டி எடுத்தது நாங்கள் தான். எனக்கு நம்பிக்கையிருந்தது. ஆனால் அவள், வளர வளர இல்லாமல் போகும் குழந்தைமையைப் போல் ஆனாள். “Oh you didn’t cum, fuck yourself” அவளால் சிரிக்கவும் முடிந்திருந்தது.

Friday, January 29, 2016

பதிவுலக அரசியல் - வெளிப்படையான அலசல்


இப்படி ஒரு பதிவை எழுதிவிட வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கு ஒரு வருடமாகவே உண்டு. நானும் எனக்கு அரசியல் சம்மந்தம் இல்லை என்று எத்தனை முறை சொன்னாலும் கேட்காமல் இணைய அரசியலில் என்னையும் எப்பொழுது சம்மந்தப்படுத்தும் ஒரு குரூப் உண்டு. இப்பொழுது எனக்குத் தெரிந்த இணைய அரசியலைப் பற்றி எழுதுகிறேன்.



இதுதான் அந்தப் பதுவு கொஞ்சம் வித்தியாசமாகயிருக்கிறதா - பின்ன தமிழ்ல எழுதிப்போட்டா ஆட்டோ அனுப்பிட மாட்டாங்க, அதுமட்டுமில்லாம எனக்குத் தெரியும் தெரிந்த அரசியல் அவ்வளவு ஈசியா உங்களுக்கு சொல்லிடுவேனா. Encode பண்ணியிருக்கேன்.

இதை Decode செய்து படிச்சிக்கலாம். தமிழ் பதிவுலகில் முதன் முதல் Encode பதிவு போட்ட பெருமையும் இப்ப என்னையே சேரும் ;).

077EovggtNUg0vK+uPUgv8HszCCx9MDK7CC4oqi87LiiyNA7ILH9ySCryKLTuPLQvP0guKKovOy4
osjQILH9uKLIIMWihML1ILH9qMn0IKbAodryvsWowyDNxaHDuqLCwaHJ0C4g/sOhINPVuMmi/SD+
8770INLyvrj1INy8IKv0wMryvqH9LiC/of0g/qi9wiCvxLii+CDAw8XEobggv7zBobzyIKa+obzt
zMW+/Mwg0/2nwCD+8770INLyvrjyqL70IMD8yKLCIKbAwsPHxaLEockgq8ii07j1ILiiqLzyvqLV
877QLiCr0CC01SDNxaHDuqLCwaHJ7CC4qL4gsf3AvqH4IKuoviDT/afJIKa6ofjEosWizriip8j9
Lg0KDQqxyezMIKa4oe+69SDgw/LQIKa6ofO+waH2ILTVIL6h8r6hLCC4oajD7LihqMTuIKe69/O+
xfcgq8XDorz1IP79ydP1IP7V7Mz1INLyvrj1IMDK7Mz1IKz3xfUgsf2oySDFosL0wKL4IKz68tD1
LiBEaWN0aW9uYXJ5IG9mIENvbnRlbXBvcmFyeSBFbmdsaXNoILH9yCDS8r648qi+8iCnvsogq8X3
IKa8+MSiwqL9INLyvrgguvPQuKjH8iDQqMfypr7O8r7QIP79ydP1IL+iqMnFovgg/tXsuKLI0C4g
q6e+p8Ch+CC6waPA8r6i+CCmxceiwqHJILqixCDQ9MCh7LiiuKjH9CDA/MiiwiDS8r648qi+1PUg
q8X3IKe+yiDFoe24ouwgprih8c4gp8ChyaH3LiCr9MDKIKvF1ezMILHtp7inwqEgscXDoafEoSCm
uqH4xPTA8Lwg0vK+uPUgvqH9IKvD3fcgxfW69S4NCg0Kv6H9IP6ovvQgwPzIoiD+w6Eu09W42+zM
ILTVIKbB9vggq9v0wKLCvqG4IL+iqMnXLijTvsSi+CC+xdq+xKG4IKvzviDFooTC8qi+IP7DocEu
uKIu7MwgwKL96/C8waG4IKvb9MCip8n9IDspKSCxyezM8iCmvsOi89AgvqLV7LiovOT3LCC+ovio
xMKhyiDA7LjyvqL4ILTVIKvD3fcgr/HOLiCmuKHvuvUgp8Ch+CC4oajD7Lih+CDA7Lj1IMXV9Swg
077EovggvqHyvqEgq/O+ILCow/QgwPzIovK+of0guKi+ILHYvvTA8MrV7Lggp8XxzvUgsf3aIKa6
ofjEovK+of0gq8X3IP7zvvQg0vK+uPKovvIgp77KyaH3LiCypsn9yKH4IKvzviCrw92ow/QgwPzI
oiCx2L6iwqLV876h+CC+/ajJ9CDA/MiiKKv4xNAgq8X3uNmovMIgzM71wPKovvQgwPzIoikgv6Lu
usLBofYgsdi+9MDwytXszPUgsf3aIKa6ofjEovK+of0gp77KyaH3Lg0KDQqrxdWovMIgp77Ovtbs
zCC4oqi87LihviCrx8Wi/MzyvqH9IKvzvu4gusHC8r6i+CCrw933IMX1uvUg/tXzvtAuIL+h2/Ug
JiMxMzQ7ouy4ov0gwKHyvvWFovggp77KwqLV7Liip8j9ILqixCC6wcL1OyCsyaH4IKu49MC8xaL4
qMQuIP70wMrCobjsILiiqLzyviCryKLTuPUguqLIotAgv6HHovggwcjz0CCnwKG4LCDAosO4oYkg
sqe+oSC01SD+vPK+ovggr8S4IKvHxaL4ILHYvvTA8LwgwaK47rqiyPO+IL+hxfggsf2nyKEg/vio
xCCrqL70IKfAof3IILT9qMinwqEgprqh+MQgq+24otXz0L6h/SC4osf1wKLC0CCrw933IMX1uvUg
/sPxvKHF0CCnvrz4LiCsyaH4IMGiuO66w6LCobgg3Mz7IOPEwaG4IL+h/SC+ovGovSCnv6HsuKIg
xfPQIKe69/Onvv0uIL6i8ai9wqL4IMGi/cmivsahuCC4qL7Cov0gwKG+oiDFqMMg08ryvqLV86e+
/SwgrMmh1vUgsf3Jp8WhILT92iDMqMjF0CCnwKHEp8XCotXzvr6h+CDS8r64waG4p8UgxaHtuKLC
qL70IMD8yKIg0/2nwCCmuqH4xKLCotXzp779Lg0KDQq/ocWoxPQgwPzIoiCx/duovMIgxaLB97rJ
8qi+ILHtuKLV89AgrMP1wKL0wNAgsf3AqL70IMD8yKIgp8KhuqLy0Owgprih8crV86e+/S4g/sPx
ziDj/dog06jIIL6i1fXA8r6i1fXAINLD8Mog/qi+ILHY0Liip8j9Lg0KDQoiv6MgrMmh1vUg0vK+
orqhxKLyINDV7LjxvKEguNXyvqEuDQoNCqv0wCwguqHQIL+hwuy4yaH0IMCh8tAgrPsgq8H38r6i
7LjwvKE/Ig0KDQr+874gxbrJ9SC/ocXEov0gsqe+oSC01SDA7LjyvqL4IMXVxdAoMjgwIMDsuPUg
p8XxzsGhyaH4KS4gscnszPIgpr7DosLFovioxCD+vv0gwKL9yaH4IP7V7Mz1ICKrw7qiwvgiILHy
vqjJIKfA1ezMIM3EwMGhuPQg0sOi1PUgsf3aLiCrw7qiwvggsf3aIMzIovTAovC80CCrvv0gwKL9
yfcg/tXszPUgxaKEwvKovvQgwPzIoiDMyKL0wKK8p8UuDQoNCrHtuPsgxaPwyqbE+MSh9SC01SDA
xqbBocaiIKvK7LjKIKa6ofjEouwgprih8crV9MCh97j7LiCx/cmmxf3IofggItPwvKHyINDW7Ljb
9SDTw/DOIL+hwuy42/Ugp7r3876hIKfFqMTsuKG4odAiILH9wNC+of0uIMWj8Mr4IKvK7LjKILrx
qLwgv7zszPUgq9Ag0/C8oSDQ1uy4yaEsINPwvKEgv6HC7LjJoSCx/cCovvQgwPzIoi4gq8X3IKa6
ofjEosKi1ezM9SCr874gp8H83MOiwiDFusnyvqLW9SDcvCD+874gwMamwaHGoqjCIKvK9MCovMKh
uCCoxfKnviCx2L6iwqLV7LiiyKH3LiCx7bj7IMDsuPKovu4gp7r3874gwMamwaHGoiCx/cC+odb1
IKvK7LjKLCAise24IMWj8Lyh2bgorPXAqMcpIMqFooT9IKfB7Lii7bii+CC+xdogprr21PUgpsCh
2Ka++MSh9SIsILH0wMqmwv3IofggwMamwaHGoiDBofzI9MDwzjsg0/C8oSC/ocLsuMmhuNf1LCDT
w/DOINDW7LjJobjX9S4NCg0Kv6H9ILL9IP6oviCmuqH4xCDF1biip8j9ILH9yKH4IP7zviDAxqbB
ocaiqML0IMD8yKLyIKa+w6LCob4gtNXF9yC/ocWoxPQgwMrszPUgpsCh2NAg/vO+IP7D8c4gxcOi
uKjHILi889Agp8Ch9sWizsXQILHHotA7IKu+ocXQIMWihML1INLDosKhwfguIP70wMogv6KoyMIg
xaKEwu24qMcg0fG9ovTAobgguMXJovLQIP7zviC/ocWoxCCx2L6iwqLV7LiiyKH3IP7DoS7T1bj9
LiD+874gv6HFqMT0IMDK8r7XvKfJp8Igw6L55CCnwKH9yCC0/ajIILHYvqLForynxfHO9SCx/dog
v6KoyfK+otXzp779LiCsyaH4IKv0wMr0wPC8ILT9qMggsdjQxb78zCDT/dIgq6i+IP792/Ug/v3b
9SDBo/vFobqi9NIgprr2wvTAvKfF8crCILjwvKHC8r6i/MwgrMehp8n9Lg0KDQq/ocXEov0gr6jD
wqG8+CCmwaHGoiD+vPK+ovzMIP689SDBodrAzsXQ9SCr874gpsGhxqLCovggwKHxyvK+osL1IKbA
/MggtNXF9yCx2NDF0CCnwKH9yCC/qLzCovggq/O+9CDAobj1IP7V9MDQ9SDAyuy49KfAofYg/vO+
IKzHofggsfTAyiDj/dogxaLyvqLCobrBockgr6jDwqG8+CCmwaHGorjHovggp7737rqiIKbA/Nog
/tXzvqLV7Lgg08rU9SCx/cggxaLC9KfAILHYuKLI0C4gvsGi+r+h8M4gwKLDocG99yDAoaiELCCn
uMPHoajFIKjBwsGhuOwgprih8bwgwKLDocG997jHov0gwKGohDsgwKLIzCCr877sILihxCCDwaP9
uMei/SDAoaiEIKi4xfO+otXsuKLI0CDEocW4waH2LiDj/dogxaLyvqLCobrBof3JILiovriox9T1
ILiovuy4x/24qMfU9SDAofK+osPtuKjH1PUgq8X3IL7JovK+yaKnwiCx2L6iwqLV9MC+/LihySDF
ofb00iD+1fO+odanwSDFosL0p8AgwaLvuqLCotXsuKLI0C4NCg0KwKLIzCC/ocXEov0gq8r0wKi8
IL+hvsGhuCD+1ezM9SCnwYOi7Lj4IMOiwsSihfU7IMOhg6HXvP0og8Gj/b6h9ykgq8XVqLzCIP7I
89Agp8ChySDT/afJofe4+yCnwM3F0Cwg4/3aIL6oxNOoyOzMINP9yfcg/sjz0CCnwKHJILTVIKbA
8c+8/SC/orj6uKHE8r6i+CD+1ezM9SC01cX9INzOxdAg/vTAyiCvvqHDvfK+ovy4obgg/sPxziCm
uqH4uKKnyP0uIL+hxfggwKL9yfTA8MrV7Mz1ILiovsKi+CDBofO+w6O4IMK+offyvvUgvqH9IMGi
uNPsuKLCwaHJIMWihML1Lg0KDQqx7bj7IMWj8Mr4ILH9qMkgxcf38r4gsf0gq/TAocWi/SCr9cGh
IP7V876h97j7LiC/oe24+yCx7bj7IMChqITCovggIsCh7rr1waEiILH92r6h/SCrqMb0p8Ch9S4g
scnszCCrvvy4ockgq/fyvvUgq/nFx9cgseyFoezwvKEgpr7DosKhxaLwvKHW9SC01SDFqLjCovgg
wKHwyiCx/dogvqH9IMXV9S4gq/XBoSC6ov3JIMXCvqL4ILH9qMkgwKHwysKivPUgxaLwzsWi8M4g
y+669yDKqMPJou0gwMrsuPQgp8Ch9sWi8Ly+ofggsf2oySDFx/fyvtAgsfjEoafBIMCh8MogvqH9
ILH92iC/of0gp7j7xaL0wPDK1ey4oqfI/S4gq8X3ILHJ7Ka4+MSh9SCmw6H1wNf1INPzqL7CIKaD
yafDhP0gsf3AvqH4IKvzvuwguKHEIMXG7Lj0wMogrPEgwKL7qMfszPIgvqH9IKu+orgguvSnwKH3
8CC4oqi87Mz1OyCrxdWovMIgprr4xPUgv6H9LiCxyezM8iCmvsOi86e+IMWj8Mr4IL+87Mz1IMCi
w+66qMm42ezMILH9ILr0p8Ch9/C8obggxdX1IKz7KLSnwykgq8X3vqH9LiCr877sILihxPK+osSi
1fPQIKv1waEgq/TAoSD+1cXV9SCr7LihILr0p8Ch9/AuDQoNCqvF1ezMILiovLqiILihxO24x6L4
IMHJv6KoxCCmuKHvuvUgvs7BociiwqLV877QLiCrxdWovMIguKi8uqIg/sPxziDj/dogrPHOuPsg
q8XVvP0g/tXzvsX9ILH9yCDTqMjCovggv6KoyMIgxaKEwu24qMcgp7/DovggwKH38r6i1ey4oqfI
/S4gq76hxdAgq8X3IL7926i8wiC4ocTy0CDB7LjHorz1KKuoycXV9SD+yPO+xfe4+ykgp8C6ouym
uKHxytX0wNA7ILH0wMogsf3Jorz1IKv0wKEgq/XBocWivPUgp8DNxaGnw6Egq/TAyi4gr/3JovTA
objsILjFyaLyvqH4IKvFqMMgzfzIotb1IKzwuPsgr/C4offz0CCmuKHxp7yhIP74qMQgv6L92iCm
uKHxp7yhLCDNxfzIovgguqH289Agprih8ae8oSCnwM3FqL70IKfAocQgtPmmxaHVIMDsuNP1IL6i
1fXAoiCr877zviC/wPe4x6L9IKbAwve4qMfuIKa6ofjEovQgp8C6ouymuKHxytX0wKH3Lg0KDQqx
/cmh+CC4qL7UvP0gtP3IoiDAyuy4INPK876+/Mwg/tDX9SC01SC4ocO9waG4wqLV7Lgg08rU9S4g
p8XxzsGhyaH4ILHtuPsgzM71wCDAov3JvaIgsckgtNXFodoguKi+ILH9ILjx0/2nySC/vPTAqL70
IKfAof3IIMCi9cD1IK/VxaHJ0CCx/afIIKa6ofjExKH1LiDB876iw/UgqMX0wNAsIKuoviCxvqL3
7LggvrjOIKjF9MDQLCC6ofTAofDK+CDB1fPQIKfAoc7F0CwgzM71wPK+ovynuCDdyaLC9SCoxfTA
0CCnwKH9yCAiprz39SK4+yCx7bj7IMWj8Mr4ILr3xSC6ob6hw73Bobgg0sTtzPUgxaKEwu24+yC+
of0uIP6+/SC4ocO9waG4ILH9yaH4IP7zvuwguKi+qML0IMD8yKLCIKe4+8WiuKjHIMWivNf1ILT9
yPK+of0gzcTAwaG4INPK877QLg0KDQr+9KbAodimvvjEofUgtNUg0vK+uPUgwMryvqH4IKuovvQg
wPzIosIgxaLB97rJ8qi+ILH0wMogxaLyvqLCobrBobgosf3JIKa4oe+69SAiQSLyvsnBobgsIM3y
vqLuIM3yvqIsIKa4oe+69SDNwvKovu4gprqhyKLz0CCmuKHxzikgsdi+INPK1PUgsf3aIL6h/SCn
wqG6ouy4oqfI/Sg7LSkpLiCsyaH4IP7zvuwguKi+wqL4IKv0wMogsdi+INPKwqG+IKvHxaL8zCDF
ooTC9Tsgsf3JpsX9yKH4IP7zviC/ocX4INPYxdCnwSC4qL7UvP0gwKL9yaL0wKKovfPQIP7V9MDQ
IKu8+IogtP3EoiC48aa88fAgvqH9LiC4qL6owtT1IP7zviDFooTC8qi+1PUgvsmi8r7JoqfCIMCi
w6Lyvsiixaa+/cDQIKbDofXA7CC4ysnBockgxaKEwvUuKP7Q1/Ugv6H9IP7zviC/ocWoxCDAyuy4
ILTVILihw731ILH92iC/of0gprqh+MTFovioxCA6KSkuDQoNCriovqbC/cggtP3aIKbAw6K+objs
ILiiqLzCoaa+/cih1vUgv6HFqMQgv7j38r6i7CCmuKHxziCnwKHFvvy4ockguKi+IL+i7rrCwaH2
IL+hxcSi+CCv8c4uIL+hxcSi+CD+1fPQIMCiyvK+IMXDorioxyDAosry0PQgp8Ch8M4gq9Agprqh
+Nb1IMWihMLtuKjHIMWix+y4ILHJ7Mz1IMWi1fTA9SC+of0uIKzJofgg/vO+IL+hxcSi+CDF1fUg
scnszPQgwKLK8r4gxcOiuKjHp8KhIMWh7Liiwu24qMenwqEgsc7y0PQgp8ChvCC/of0gv6KoyfK+
ofggq9AgxfXAobiixaLO9SCx9MDKpsL9yKH4IKv00sj1IL6i8ai9IKzwuNn1IP7DoS7T1bjb9SCv
qL7suMXVxaH3uPsgsf3AvqH4IKv0wMqnwiDFovDOxaLOuKKnyP0uIKzJofggseyFofXS+7ihuCD+
w/HOIMWihMLtuPsuDQoNCiLMx6LszPUgpsCh8c64qMf0IMCh9+y4xKGnwaENCszJovPQIMCh9+y4
xKGnwaENCsChvqIgwajI874gir7J0/UNCsCh7bih9iD+zvTAovggtPDKwqG90/UNCsWhqMbyIKa+
oai81PUNCsXKxaHJIKe+odnBofbsDQrMx6LszPUgpsCh8c64qMf0IMCh9+y4xKGnwaENCszJovPQ
IMCh9+y4xKGnwaEiDQoNCiLTyaLFycX9IKbA8byh8MoNCtPK780gxe66INzzvsSip8QNCqa6+MTB
ofIgvqjE9KfAyaENCrj7x/Qg0tW6qMnU9Q0KtMei7qa6zvLQIMXz0A0KtcPBofIgvqjExaLDou66
oQ0KuO7NIKu4/Mii9CDAxvUgp8ChxA0KuMmi780gpr6h7cz1IL7JwaLD8c71Ig0KDQr+qMWmwvjE
ofUgv6HFxKL9IP6ovMKi+CDF1fUguqLEIMChvPggxcOiuPsuILqixCDAvO24qMf0IMCh9/LQxaLw
ziD+8770IMC88qi+ILH0wMogsc7yvqLV7Lgg08rU9SCx/cggxaLC9NIgsvzAzvUuIKuovvQgp8Ch
xCD+877sILiovqjCILH0wMogsdi+osKi1ey4INPK1PUgsf3IIMWiwvTS8r6h/SCnwabE2cWoviC+
xaL37Lgg08rCxaL4qMQuILH4xKH1ILj8wKjJwqG4IP74xKHB+CwgsfjEofUgv6KDwaG41/Ug/vjE
ocH4ILTVILH0wMogsdi+osKi1ey4INPK1PUgsf3aIL+hxcSi/SD+w/HOIMDsuO24qMcgwMrszPUg
psCh2NAgxaLC9MDHovTAvqG4IP7V7LiiyNAuDQoNCiK4ocT1LCD+w6HB26i8wiCr9dIgq/jELiC+
otX1wKIgxfPQIKv1wKHIofLgvaLCovgg4O3M9SDAxuy49SCrvvzM7CC4oqi8wqHQLiC1wqHQINP9
p8kgprr92iCmuKHxytXszPUgq6i+8iC+zuy4p8WhIKv4xNAgp8W48r6ovCCmuvbCp8WhIMHJor7J
ofgg/v3b9SDTysLFovioxC4NCg0K/sTsuKLC8r6ixKHF0CC4ocTyqL4gv6La8r6iLCC+8MosILTO
7LiiINP92/UgwKL92/Ugtbzuprr2wiwguKHE9SC4ocTBobj0IMCovMChx6K4+yDTwv3aIMXzvqLV
7LiiyKH3uPsgJ6vD3fcgxfW69Scgv6HF1vUgq/TAyiC01SDTwvy6oqfCIiCx/cggwKIusiC4otWJ
vcmi/SDT/duowyDFw6K4+yC+of0gwcm+ovggtc64osjQILiovuy4ockgxaLB97rJ9SCx2L6nxfHO
9SCx/dogr/C4odX1IKbAodjQLiC4ocTyqL4gv6La8r6iLCC+8M4sILTO7LiiINP92/UgwKL928Gh
uCCx2L6iwqLV7Mz1IP7DoS7T1bjJov0gsdjy0Oy4p8ehziCnuvfz0CC/odP1IMDCvaLsuKKnyKH1
Lg0KDQqDwaPzvqH3IK/0qMAgvv0gwcrCovgguPDK7Ka4ofvZ9SCmwKHY0CC/ofUgwOy48r6i+CD+
1fPQIMCh9+y4oqfIofUuIM30wPXBoSC4osbFoiAiq7z4iiC0/cSiIiDAofDOIMChzvUgpsCh2NAg
rMP1wPK+ovggp7jwuPIgpr6hvO24oiDAov3J9yC4oai+IKbAofK+ouwgprih+7iip8ih9S4guqHB
or+hvtv1IMXNwb6i1PUgq6jI7Mz7p8cgIqfB8Lz3IiCmuvbU9SCmwKHY0CC4vsXVuKL4IL+i/dog
wKH37Liip8ih9SDAov3J9yC6ocGiv6G+p8mhziDFo84gscOi5PC89MDwvND1IKbF7Ki4wqL4IL+i
/LjTysKhwfggIrOnwqEgwKHF9SIgsf3aIKvEyKLCyvLQIKbFx6Knwtq4oqfIofUuICKv/SDAw/XA
qMOnwiC4osiiir6iwqHJosKhuPQgp8ChyNAiILH92iC4ovC8ocX2wqjJ9CDAoffy0CCowMOhuKIg
prqh+Nb1IKbAodjQIMHJ9SDAvtq4osjQLg0KDQoirMGhIKv00iwgsf3J8tDszCDF9dIuIMWh9u66
vvQgwPK+oiDF7LiovcKh8iCmvsOi1PUuIP70wPQgwKH38r6nvqG8IMXuzSCrx/O+oSwgzfHOIMWi
w/ggvvHKILrBoe66ocP1ILH4xKH1IKvQ+MQgp7ryvqLCoSwgq7zuIKe6/dsgpsXa8tD0IKfAocKi
zvUg/vjELiIgsf3aILTVILiixsWiLCDSir6iwaOouuwguKLGxajJ9CDA/MiiIL/suPggq8rsuCC/
odP1ILqiw6Ly0Owgprih+7iip8ih9SD+9MDKILiovsKi66e8IL/1qMHU9SCrqMby0O4gprr41vUg
sdjy0CC/qLwg/sOhLtPVuNvszO4guqHyvqLCwaG4osKi1ey4osjQLiCmwKH9yaLCov0gprr4xdvs
zPUsILH9IKbAwvcgw6HBp7qE2+zM9SDAosjMINLyvrjyqL4gg4rwIKjE7CC+8CDAosOi8tAgwMrs
zPUgwfymyKHVINLyvrjBobggscnszCCrw933IMX1uvUguKKovPK+otXsuKLI0C4NCg0Kv6LuusLB
obggsdjy0PIg0KjIwqL4ILih+CDAvqLsuKfFoSD++KjEIKuoviCnv6HsuKKnwqEgv7jDp8XxzvUg
sf3IIKzF+CD+1ey4osjF97j7IL+i7rrCwaH2IMDE06jIIMDK7Lggp8XxysIgtNUg0vK+uPUgq8Pd
9yDF9br1ILH9yKH4IKvQIMGiqLjCobih0C4NCg0KICAg